Ξεψυχώντας

Νιώθεις ότι η Ελλάδα είναι ετοιμαθάνατη και γύρω από το κρεββάτι σφάζονται οι συγγενείς για το ποιος δικαιούται τα κτήματα, τα κοσμήματα και τα λεφτά. Λείπουν οι μαύρες μαντήλες αλλά το μοιρολόι είναι το ίδιο: Χτυπιούνται για το κακό που τους βρήκε και ενδιάμεσα ρωτούν για το πού είναι η διαθήκη. Μία σκηνή θαλάμου νοσοκομείου παρακολουθούμε από το πρωί μέχρι το βράδυ που καταντά κωμικοτραγική όταν βλέπεις εκείνη την καταπληκτική εξεταστική επιτροπή της Βουλής. Έχουν καλέσει για μάρτυρες από παπάδες μέχρι υπουργούς. Κάθονται και στις καρέκλες παραταγμένες σαν να ξενυχτάνε τον ετοιμαθάνατο και λένε, λένε, λένε….ενώ η χώρα κείτεται σε κώμα, ακούγοντας αλλά μη μπορώντας να απαντήσει.
Δεν καταλαβαίνω για ποιο πράγμα μιλάνε. Δεν καταλαβαίνω τί διεκδικούν. Τις κορυφές των πεύκων; Τα κύμματα του Αιγαίου;Τα πουλιά των λιμνών; Τα βράχια των ποταμών; Ποιοι τα διεκδικούν; Οι 300 άχρηστοι που έχουν πουλήσει ακόμη και το πατρικό τους για να μπουν στην Βουλή για να αποκτήσουν μεζονέτα και πολλών κυβικών αμάξι; Να την κάνουν τί την δημόσια γη; Αυτό που ξέρουν να την κάνουν τα μεν κομματόσκυλα, είναι να την δωρίζουν σε εργολάβους για να πάρουν την μίζα που τους αναλογεί, οι δε ρασοφόροι να σηκώνουν ξενοδοχειακές μονάδες για εκκλησιαστικό τουρισμό (αυτό και αν είναι σχήμα οξύμωρο) ή να παίρνουν ενοίκια από μεροκαματιάρηδες.
Ποια χώματα διεκδικούν και οι δύο παρατάξεις των αιωνίων εχθρών αλλά και συνεταίρων; Ποια χώματα πού να τους πάρει και να τους σηκώσει; Αυτά που δεν τα έχουν πατήσει ποτέ και τα βλέπουν μόνο στον πολεοδομικό χάρτη όταν είναι να τα κόψουν κομμάτια; Δεν υπάρχει ένας να τους το βουλώσει; Να τους πει ότι όλα αυτά για τα οποία «σκίζουν τα ρούχα τους» έχουν περιέλθει στα χέρια του λαού με τους δικούς του αγώνες και τους δικούς του κόπους;
Τραβήξτε τα καλώδια των μηχανημάτων που την κρατάνε ακόμη ζωντανή αυτή την χώρα ή απλά πηγαίνετε στα τσακίδια γιατί της κόβεται την θέα από το παράθυρο που σκάει ο ήλιος το πρωί.
Advertisements