Από τα χαρακώματα

Τώρα καταλάβατε υπουργέ μου ότι έχουμε πόλεμο; Κάθε μέρα έχουμε πόλεμο και κάθε μέρα μετράμε θύματα. Δεκάδες θύματα σκοτωμένα και τραυματισμένα που διπλασιάζονται και πολλαπλασιάζονται, θύματα των αόρατων σφαιρών. Βέβαια έχουμε πόλεμο, χρόνια έχουμε πόλεμο όλοι εμείς που πριν λίγες ημέρες ορκίστηκες να προστατέψεις. Οι πολίτες που εξουσιάζεις δημοκρατικά «σκοτώνονται» κάθε μέρα από τους ελεύθερους σκοπευτές των πολιτικών σας. Θέλετε να μιλήσουμε για θύματα; Αρχίστε να καταμετράτε: Άνεργους, απλήρωτους, συνταξιούχους, αγρότες, εργάτες, ασθενείς σε λίστα αναμονής, 17χρονους που μεταναστεύουν για την δωρεάν σας παιδεία, πολίτες της άγονης γραμμής, 20χρονα που γλείφουν τα κομματόσκυλα για 600 ευρώ, μετανάστες που πάνε τοίχο-τοίχο μη και τους δει το μάτι της δημοκρατίας σας, απόφοιτοι που κάνουν τα πτυχία τους κορνίζα, βιοπαλαιστές που περνάνε την «Δίκη των 6» από δημόσιους λειτουργούς σας. Αν έχουμε πόλεμο αναρωτιόσαστε μέχρι προχθές; Μα σε ποια χώρα ζείτε, υπουργέ μου;

Εδώ έχουμε φτιάξει χαρακώματα, στήνουμε στρατηγικούς χάρτες καθημερινά για αποφύγουμε τις ενέδρες θανάτου που έχει στήσει το Κράτος σας. Υπολογίζουμε πλέον και τα τρόφιμα που θα μας βγάλουν για ένα μήνα στο καταφύγιο του σπιτιού που κινδυνεύουμε να χάσουμε από τις συμμαχικές δυνάμεις σας, τις τράπεζες. Ξέρεις τι είναι να βγαίνεις από το καταφύγιο εν ώρα μάχης και να κρατάς παιδιά στα χέρια σου;

Οι δικοί μας στρατιώτες, υπουργέ μου, δεν κρατούν καλάσνικοφ. Δεν είναι στρατός επίθεσης παρά μόνο άμυνας. Κάθε μέρα και ένα βήμα πίσω κάνουν από τα σύνορα που καταπατάτε καθημερινώς και γλείφουν τις πληγές τους σαν αγρίμια που βάλλονται άνευ λόγου. Στρατιώτες μοναχικοί που τα νώτα τους καλύπτονται μόνο από τοίχο. Δεν έχουν διμοιρίες, δεν έχουν αρχηγό, δεν έχουν υπουργό. Έχουν μόνο πόλεμο.

Όταν λοιπόν δηλώνατε:
«Έχουμε πόλεμο, τα πράγματα έχουν ξεφύγει από κάθε λογική, θα πολεμήσουμε»,
ευχόμασταν αυτό να το λέγατε για αυτούς που τρώνε κάθε μέρα και από μία σφαίρα στην καρδιά.

Ψυχή μικρή

Ριζοσπάστης 8 Οκτωβρίου του 2009: «Ο σκηνοθέτης( Παντελής Βούλγαρης) επιμένει κυρίως να βρίσκεται και να απεικονίζει τις σφαγές που εκτυλίσσονται στα πεδία των μαχών τις οποίες αναπαριστά με δομικά στοιχεία χολιγουντιανής αισθητικής: Αναβλύζον – πέραν του δέοντος – αίμα, εμμονή σε λεπτομέρειες διαμελισμένων σωμάτων υπό τον ήχο επιθανάτιου ρόγχου, παρατεταμένη διάρκεια πλάνων, κατάχρηση της θεματικής επανάληψης, σε βαθμό που κάπου να αγγίζει τα όρια της υπερβολής και ίσως του κακού γούστου, ενώ δε λείπει και …μια ιστορία αγάπης των αντιμαχόμενων πλευρών.»

Μετά από αυτό το άκρως προπαγανδιστικό κείμενο μίας εφημερίδας τι άλλο μπορείς να πεις; Δε μπορείς όμως να σιωπήσεις όταν ένα κόμμα του λαού αντιμετωπίζει τον θάνατο του λαού λες και βλέπει «χολιγουντιανή ταινία».

Φαίνεται ότι η αμερικανική βιομηχανία θεάματος έχει λάτρεις αρθρογράφους του Ριζοσπάστη αφού μπορούν να συγκρίνουν τον θάνατο με τον «θάνατο» με απίστευτη ευκολία. Λες και ο θάνατος των κομουνιστών δεν είναι ίδιος με αυτών των φασιστών. Και όμως, κύριοι της στρατευμένης δημοσιογραφίας, και ο κομουνιστής και ο φασίστας τον ίδιο επιθανάτιο ρόγχο έχουν. Ξέρετε στον Γράμμο δεν έπεφτε κομφετί, έπεφταν σφαίρες. Ξέρετε όταν κάποιοι σχεδιάζουν τον πόλεμο στα χαρτιά κάποιοι τον πραγματοποιούν με τα χέρια τους. Ξέρετε ένας φασίστας και μια κομουνίστρια μπορούν να ερωτευθούν διότι η ζωή δεν είναι ντοκιμαντέρ, δεν κόβεις καρέ και δε μοντάρεις. Η ιστορία είναι προσωπική αλήθεια του καθένα και όχι συλλογική αποδοχή με τις ευλογίες οποιασδήποτε ιδεολογίας. Έχετε μάλλον μπερδέψει πολλά πράγματα εκεί στα γραφεία και στις συνελεύσεις σας. Έχετε παρανοήσει το τι σημαίνει κομουνισμός και τι φασισμός. Όσο και να το διαβάλετε, ο κομουνισμός μία βάση έχει και αυτή είναι ο ανθρωπισμός και η ελευθερία του σκέπτεσθαι. Ο κομουνισμός δεν έχει ανάγκη προπαγάνδα. Όποτε την είχε….καταστράφηκε.

Έχετε πάντως μία ευκολία να γράφετε με την ίδια ευκολία που διαγράφετε. Ένα παράδειγμα θα σας δώσω τώρα από παλαιότερους συναδέλφους σας στο ίδιο προπαγανδιστικό φύλλο το οποίο πειθαρχικά υπηρετείτε: 16 Ιουνίου 1945 τίτλος είδησης : «Η προδοσία του Βελουχιώτη».

«Στο ΚΚΕ δεν έχει κανένας θέση οσοδήποτε ψηλά κι αν στέκει, κι οσοδήποτε μεγάλος κι αν είναι, όταν οι πράξεις του δεν συμβαδίζουν με το κοινό συμφέρον κι όταν παραβιάζεται η δημοκρατική εσωκομματική πειθαρχία.».
Ενημερωτικά και με καθόλου καλλιτεχνική και χολιγουντιανή αισθητική να σας ενημερώσω ότι αυτός δεν είχε επιθανάτιο ρόγχο.

Ήταν απείθαρχος και με ψυχή…βαθιά.

Σε μένα να ορκιστείς.

Σε μένα να ορκιστείς. Σε μένα τον Απλό που κάθομαι στην ουρά του συσσιτίου της ζωής περιμένοντας δεκαετίες με την καραβάνα μου να στάξεις δύο σταγόνες περισσότερες ελπίδας. Στα κόκαλα αυτών που σιώπησαν να ορκιστείς, για να έχεις το δικαίωμα της «δημοκρατίας» σου και να φοράς το κασμίρ κοστουμάκι σου. Έτσι όπως στοιχίζεστε όλοι από τα κομμωτήρια και από τους ραφτάδες, να είμαι μπροστά σας, εγώ ο Απλός, να ορκιστείτε όλοι σας στα γόνατα ότι αν ένας από εσάς τολμήσει ξανά να πληγώσει την αξιοπρέπεια μου να βρει την επόμενη στιγμή σχοινί να κρεμαστεί.

Σε μένα να ορκιστείς, εσύ με το περιποιημένο νύχι και το χρυσό κουμπί στο μανίκι σου, ότι το γράσο από τα νύχια μου που δεν βγαίνει όσο και αν τα πλένω μετά την δουλειά δεν θα γίνει γράσο για την μηχανή του μασήματος σου. Ότι τα γόνατά μου που έχουν φθαρεί μαζί με το 5ετίας παντελόνι μου δεν θα γίνουν, για σένα αυτή τη φορά, σκαλωσιές προσωπικής αναρρίχησης.

Στα άσπρα μαλλιά μου να ορκιστείς που δεν τα φύσηξε κανένας αέρας αλλαγής όταν ήταν ακόμη καστανά. Που είναι τόσο άσπρα πια που με κάνουν αόρατο όταν στήνομαι στο ΙΚΑ για μια εξέταση ούρων. Αόρατο, όταν παίρνω το χαρτάκι της αναμονής για έξι μήνες και μου μένουν μόνο δύο ζωής. Σε αυτούς τους δυο μου μήνες να ορκιστείς, εσύ ο Αθάνατος.

Σε μένα να ορκιστείς που όταν έρχεται εκείνη η παγωνιά δεν βγαίνω να δω τα χωράφια μου απλά περιμένω την αυγή να δω τι έχει αφήσει. Ανοίγω την πόρτα σιγά-σιγά εκείνα τα πρωινά, γιατί στο λέω, η παγωνιά έρχεται κάθε χρόνο, χρόνια τώρα. Στο βιός μου να ορκιστείς, όταν ο μεσάζοντας έρχεται να κάνει παζάρια με τον ιδρώτα μου και με το γάλα του παιδιού μου.

Στην αγωνία μου να ορκιστείς που στα δεκαεπτά μου αρχίζω να μετρώ τα καρφιά που θα βάλω στην εργασιακή μου κάσα, σ’ αυτή που θα με χώσουν μόλις τελειώσω το σχολειό γιατί τα όνειρα, μου είπαν οι παλιοί, είναι γι’ αυτούς που στο τέλος νικιούνται.
Σε μένα να ορκιστείς που μου βγάλαν τα σωθικά μου αφού τα χημικά από την βιομηχανία τα είχαν λιώσει. Αναπηρική σύνταξη στα 42. Στα μωρά μου να ορκιστείς που το μέλλον τους έγινε «φακελάκια» στο ΕΣΥ.
Σε μένα να ορκιστείς που όταν εσύ θα παίρνεις τον πρωινό σου καφέ εγώ θα έχω γυρίσει στο σπίτι με μισή φραντζόλα ψωμί και ένα πάκο απλήρωτος λογαριασμούς. Με ταμείο ανεργίας θα πορευτώ από τα 50 μου μέχρι το τέλος. Έκανα και κάτι εξτραδάκια μοιράζοντας τα ψηφοδέλτιά σου αυτές τις ημέρες. Στο ξημέρωμά μου να ορκιστείς που δε με θέλει ούτε η ζωή, ούτε ο θάνατος.
Στον δικό μου Θεό να ορκιστείς, γιατί ο δικός σου, κοντά δύο αιώνες τώρα, έχει γίνει ο κατήγορός μου, ο τιμωρός μου, ο εχθρός μου.
.
Φώτο: Francesco C.

«Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελάει, πατέρα;»

Γιατί υπάρχουν πολίτες που εκστασιάζονται για έναν πολιτικό; Τι είναι αυτό που κάνει έναν λαό να κόβει και το χέρι του για έναν ξένο; Αυτό που κάνουν οι ψηφοφόροι όταν νικάει το κόμμα τους είναι πολύ περίεργο. Γιατί χαίρονται; Γιατί χορεύουν και γλεντούν λες κι είναι στο γάμο της ξαδέλφης; Τι είναι αυτό που τους κάνει να ξεχνούν τα σημαντικότατα προβλήματα τους και το άμεσο αύριο; Έχουν αναρωτηθεί πότε ήταν η τελευταία φορά που δεν πήγαν για δουλειά το πρωί επειδή ήταν ευτυχισμένοι για τον εαυτό τους;

Έχω χρόνια που δεν παρακολουθώ πολιτικούς και ειδικά κόμματα γιατί από την στιγμή που δεν υπάρχει ιδεολογικό εφικτό υπόβαθρο δεν βλέπω τον λόγο να υπάρχουν κόμματα. Αυτό που παρακολουθώ στις εκλογικές φιέστες είναι ο κόσμος. Τρελαίνομαι όταν οι κάμερες πηγαίνουν επάνω στα πρόσωπα που είναι ακίνητα λες και παρακολουθούν Κουροσάβα. Αμίλητοι να ακούνε αυτά που χρειάζονται μεταφραστή για να κατανοήσεις. Στην επικοινωνιακή σιωπή του λόγου του πολιτικού, ξαφνικά και συγχρονισμένα αρχίζουν οι ιαχές και οι καραμούζες. Η σιωπή κάποιες φορές σταματάει σε άσχετη λέξη, διότι ο πολιτικός δεν είναι και Λυσίας. Π.χ στην λέξη:«εγώ». Τι μπορείς να χειροκροτήσεις στην λέξη «εγώ»; Και όμως οι οπαδοί λες και βρίσκονται σε συναυλία των Iron Maiden χτυπιούνται και χοροπηδάνε. Πετάνε τα μωρά τους στον αέρα μόνο για ένα «εγώ». Φαντάσου τι θα γινόταν αν έκανε το λάθος και έλεγε «εμείς». Τέτοια λάθη όμως δεν γίνονται ούτε από ανόητους.

Μετά έρχεται η στιγμή που ο πολιτικός κατεβαίνει από το πατάρι (τώρα έγινε pontium) και μπαίνει μέσα στο πλήθος. Οι θαυμαστές των Beatles μπροστά τους δεν πιάνουν μία. Γρονθοκοπούνται στην κυριολεξία για να ακουμπήσουν τον «εγώ». Μάλιστα στην τελευταία φιέστα ο «εγώ» παραλίγο να ποδοπατηθεί από το πλήθος. Μάρτυρας η κάμερα. (Ελπίζω να μην το μοντάρουν για να ξαναδώ το επεισόδιο).

Όταν φεύγει ο «εγώ» και μένουν οι οπαδοί στα εκλογικά κέντρα αρχίζουν να χορεύουν. Ο πρώτος χορός είναι ο καλαματιανός και αμέσως ο επόμενος τσάμικος. Η σημαία του κόμματος στο ένα χέρι και το άλλο χέρι να κρατά αυτόν που πριν λίγο είχε γρονθοκοπήσει για να ακουμπήσει τον «εγώ». Ψάχνουν τις κάμερες να «τους τραβήξει» και παίρνουν εκείνο το ύφος του «καβάλα παν στην εκκλησιά καβάλα προσκυνάνε». Στο μισάωρο το γυρίζουν σε ένα εξευτελιστικό ποπ ελληνικό κομμάτι και «σηκώνουν τα χέρια ψηλά για να φθάσουν» δεν ξέρω τι.

Εκεί σταματάει δυστυχώς η λήψη και χάνω πολύ ενδιαφέροντα κομμάτια των νεοελλήνων οπαδών. Θα’ θελα μία κάμερα σε χώρους εργασίας την επόμενη ημέρα. Ειδικά σε δημόσια υπηρεσία όταν οι οπαδοί του «εγώ» ανταμώνουν τους οπαδούς «πρώην εγώ». Την έπαρση στο βλέμμα και τα τσιτάτα: «σας σκίσαμε», «σας φάγαμε», «τώρα θα δείτε πόσα απίδια παίρνει ο σάκος». Αυτά μόνο τα έχω ακούσει αλλά δεν τα έχω σε dvd όπως όλα τα προηγούμενα.

Χρήσιμη η τεχνολογία αυτές τις ημέρες. Μου αποδεικνύει κάθε φορά να μην αμφιβάλω για τα αυταπόδεικτα, ότι δηλαδή ο Δαρβίνος κάπου έκανε λάθος. Ο εγκέφαλος πραγματικά μεγάλωσε ποσοτικά αλλά κατά την εξελεγκτική πορεία μειώθηκε ποιοτικά.

Απολογισμός

Μεγάλωσα αρκετά πια. Είμαι σε αυτή την ηλικία που δεν μπορείς να αλλάξεις πολλά και το να ονειρευτείς, γνωρίζεις καλά, ότι είναι εγκεφαλική συνήθεια ενός αυθόρμητου παλαιού εαυτού. Σε αυτή την ηλικία έχεις σταματήσει να σε ενδιαφέρουν οι προσωπικές αναμνήσεις και ψάχνεις σημαντικότερες που δεν είναι άλλες από τις συλλογικές. Αυτές που συνετέλεσαν να αλλάξουν κάτι προς το καλύτερο σε αυτόν εδώ τον τόπο.

Είναι τραγικό να είσαι μέρος ενός λαού που έχει μείνει στάσιμος, σαν ποτάμι που δεν βρήκε ποτέ θάλασσα παρά έγινε λίμνη και με τον καιρό βάλτος. Μέρος ενός λαού που κλέβει τις αναμνήσεις παλαιότερων γενεών για να δικαιολογήσει τον σημερινό αδικαιολόγητο λόγο ύπαρξής του. Δεν μιλώ για «εθνική υπερηφάνεια» διότι είναι σχήμα οξύμωρο εφόσον η υπερηφάνεια κρίνεται από την πορεία αυτού που την κουβαλά. Η υπερηφάνεια κομματιάστηκε και πουλήθηκε, προσωπικά από τον καθένα μας, σε γκαλερί που εκθέτει τους ατομικούς εξευτελισμούς τού κάθε πλανόδιου «ηγέτη», που ήθελε και θέλει να διαφεντεύει τις αξίες μας. Μιλώ για την συλλογική κατανόηση του τελματώσαμε. Να βάλουμε κάτω τις πλάστιγγες και να ζυγίσουμε τι έχουμε να χάσουμε από την προσωπική μας κληρονομιά για να δώσουμε στην συλλογική, πριν τα σκουλήκια κάνουν πάρτι στα κορμιά μας.

Η πρόταση που ηχεί έντονα στα αφτιά μου, χρόνια τώρα, είναι: «Τι θα κερδίσω εγώ;». Την έχω ακούσει σε καφενεία, σε κομματικά γραφεία, σε διεκδικήσεις, στο super market, στο δρόμο, στα χωράφια, στην δουλειά μου, στην παραλία, στα βουνά, στα χωριά και στις μεγαλουπόλεις. Αντάλλαγμα κέρδους έγινε η αξιοπρέπεια. Κόβουμε επί δεκαετίες τιμολόγια παροχής υπηρεσιών για την πουλημένη συνείδηση μας, για την εθελοτυφλία μας, για το προσωπικό μας κέρδος. Λες κι αν βγάλεις αναίμακτα αυτόν τον χρόνο δεν θα σε βρει τον επόμενο το «τι θα κερδίσω εγώ;» ενός άλλου δειλού που ήρθε η ώρα να κόψει το δικό του τιμολόγιο παροχής υπηρεσιών.

Καμιά οικονομική κρίση δεν πρόκειται να χτυπήσει αυτή εδώ την χώρα. Διότι η Ελλάδα δεν έχει λαό, έχει άτομα. Διότι στην Ελλάδα δεν κόβουμε τιμολόγια πώλησης ή αγοράς αλλά παροχής υπηρεσιών. Και από υπηρέτες αυτή η χώρα άλλο τίποτε. Χωρίς κανέναν ενδοιασμό και με μεγάλη σιγουριά βάζουμε τις υπογραφές μας κάτω από το «Τοις μετρητοίς» σα να μην είναι τίποτε το σπουδαίο. Ή μάλλον δεν είναι τίποτε το σπουδαίο. Το όνομά σου δεν έχει καμία βαρύτητα και το ξέρεις. Σήμερα το βάζεις εδώ, αύριο αλλού. Το όνομα ακολουθεί το έργο σου και από έργο πάσχουμε δεκαετίες. Κληρονομούμε σε αυτούς που θα έρθουν υπογραφές και είναι πραγματικά ειρωνικό όταν κάποτε για μία υπογραφή έπαιξαν κάποιοι το κεφάλι τους. Το «Επί πιστώσει» χάθηκε. Την αξιοπρέπεια την πουλάμε με τη μία. Φθηνά και επικινδύνως επιπόλαια. Δεν έχω να νοσταλγώ τίποτε. Ήρθα, μεγάλωσα και θα φύγω μέσα σε έναν γεωγραφικό χώρο και σε μία ιστορική περίοδο που δεν θα αφήσει τίποτε στους επόμενους παρά μόνο στοίβες κομμένα τιμολόγια καμιάς προσφοράς, μόνο παροχής. Μη ανακυκλώσιμα και άκρως ραδιενεργά.

Μας αξίζει…

Έξι «πολιτικοί» και έξι «δημοσιογράφοι». Ερωτήσεις ανώδυνες και κατευθυνόμενες από τα δημοσιογραφικά κέντρα που τις προωθούν. Κονσερβοποιημένες απαντήσεις που δείχνουν ότι πίσω από τα ανθρωπάκια που διψούν για εξουσία βρίσκονται πάντα τα ίδια μυαλά. Καμία έκπληξη, μόνο το μανικιούρ όλων των αρχηγών ήταν από τεχνίτες με ταλέντο.

Ελάχιστες ώρες πριν μπουν στην πασαρέλα για να αναδείξουν τα σιλικονούχα μυαλά τους και τις ανορεκτικές ψυχές τους, στην Ελλάδα που θέλουν να κυβερνήσουν, 1.500 εργάτες των ναυπηγείων μάθαιναν ότι τον άλλο μήνα δεν θα έχουν μεροκάματο γιατί το Κράτος έκανε το θαύμα του για άλλη μία φόρα και δεν τήρησε την συμφωνία με γερμανικό βιομηχανικό κολοσσό θεωρώντας ότι οι Γερμανοί είναι «φίλοι μας». Το βιομηχανικό κέντρο της Ελλάδας που πουλήθηκε επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ ήρθε και κατέρρευσε επί κυβερνήσεων αντίΠΑΣΟΚ, χρεώνοντας τους Έλληνες πρωί-πρωί με 520.000.000 Ευρώ. Περίπου 1,000,000 Έλληνες ασφαλισμένοι (με το ζόρι από ιδιωτικές ασφαλιστικές) μάθαιναν ότι τα χρήματά τους πήγαν περίπατο αφού ασφαλιστικές εταιρείες που ποτέ δεν ελέγχθηκαν από το Κράτος αλλά που ο νόμος του Κράτους ορίζει εσύ να τις εμπιστεύεσαι, έβαλαν λουκέτο, χρεώνοντας αρχές τις εβδομάδας τους Έλληνες με τουλάχιστον 400.000.000 Ευρώ, πέρα από τους άνεργους που αφήνουν αυτές οι εταιρείες πίσω τους αλλά και πέρα από την κατάρρευση των υπολοίπων εταιρειών που αποτελούν το τραστ των ασφαλιστικών στην Ελλάδα.

Το Κράτος βέβαια έπραξε νόμιμα στην περίπτωση Αγούδημου με την κατάσχεση 5 οχηματαγωγών πλοίων που εξυπηρετούσαν τα νησιά της άγονης γραμμής. Ξέρετε υπάρχουν και εκεί Έλληνες πολίτες οι οποίοι επιμένουν να λέγονται Έλληνες. Αυτοί από εδώ και μέχρι να κλείσει συμφωνία η νέα κυβέρνηση με νέο εφοπλιστή ο οποίος πάλι θα χρωστά της Μιχαλούς στο Κράτος διότι δεν θα ελέγχεται μηνιαίως μέσω μιζών στα κυβερνητικά στελέχη αλλά μόνο κατά την περίοδο εκλογών, θα έρχονται στην Ελλάδα κολυμπώντας ή ίσως είναι καλύτερα γι’ αυτούς να κατευθυνθούν προς Τουρκία μεριά για τις άμεσες ανάγκες τους.

Εν ώρα Debate η Ελλάδα καιγόταν κυριολεκτικώς αλλά ούτε μία ερώτηση δεν έγινε από τους δημοσιογράφους του παρακράτους, παρά μας αφορούσε περισσότερο η βίλα Σουφλιά και βέβαια είχαμε άγχος αν η πράσινη ανάπτυξη θα φέρει καινούργιους αγοραστές σε νησιά και σε λόγγους. Ερωτήσεις πυροτεχνήματα για κουκούλες και μολότοφ, απαντήσεις χωρίς ίχνος ρεαλισμού πίσω από σημαίες και σφυροδρέπανα, άγχος αν ο Τρεμόπουλος θα χριστεί «Σκοπιανός» για να τον “παίρνει” περισσότερο η κάμερα, δηλώσεις να ανατριχιάζεις οι οποίες σε θέλουν να ορίζεις την γη σου «ως Ισραηλινός με εχθρούς γείτονες τριγύρω» και αν το πανεπιστημιακό άσυλο αρθεί θα είναι αντιδημοκρατικό λες και αυτοί που βγαίνουν από εκεί μέσα δεν θα χτυπιούνται καθημερινώς από το γκλομπ της κάθε «δημοκρατικής» εξουσίας.

Χωρίς ίχνος μηδενισμού και χωρίς τάση αφορισμού αναρωτιέσαι αν αυτό τελικά που βλέπεις στο τηλεοπτικό γυαλί είναι το καλύτερο που βγάζει η Ελλάδα. Πρέπει να είναι το καλύτερο εφόσον η πλειοψηφία των πολιτών το έχει επιλέξει. Έτσι δεν παραπονιέσαι γιατί πραγματικά έχεις ό,τι αξίζεις, όπως το αξίζεις και για όσο το αξίζεις.

Το δικαίωμα του Σιωπάν

Ξεχύνονται πάλι στους δρόμους ορδές νεοελλήνων με το χρωματιστό σημαιάκι στο ένα χέρι και στο άλλο το κομματικό φυλλάδιο προγραμμάτων. Χιλιάδες κόσμου σε πλατείες και στενά να σιωπούν μπροστά στα «πολιτικά» όντα που αποστηθίζουν κόλλες γραμμένες με θεωρίες τεμπέληδων που τους λένε «εξ απορρήτων». Αρλούμπες χωρίς καμία πολιτική βάση να αιωρούνται στον αέρα και να σκάνε σαν χειροβομβίδες ηλιθιότητας στα στεγνωμένα από όνειρα κεφάλια οπαδών. «Για ένα καλύτερο αύριο…» έτσι τελειώνουν οι λόγοι όλων τους. Λες και διαφημίζουν απορρυπαντικό πλυντηρίου για πλύσιμο στους 30 βαθμούς Κελσίου. Χλιαρό θα είναι το αύριο, όπως το σήμερα, όπως και το χθες.

Χαρούμενος λαός είναι αυτός εδώ εφόσον πνίγεται, καίγεται και όμως κατεβαίνει στους δρόμους με το παιδί στις πλάτες. Το βάζει να κρατά και το σημαιάκι για μία αναμνηστική φωτογραφία ή και ίσως για ένα αποδεικτικό που θα ανεβάσει αύριο την μοριοδότησή του για μία σίγουρη δουλειά. Έξω καρδιά λαός που θέλει να σφίξει το χέρι του κάθε υποψήφιου βουλευτή άσχετα αν στο σχολείο «ο λαπάς έτρωγε πολύ ξύλο». Στεγνά από συναίσθημα ανθρωπάκια που πέρασαν τις εξετάσεις του κόμματος και χρίστηκαν ικανοί εκπρόσωποι ενός λαού που καίγεται, θρηνεί, πνίγεται, οδύρεται, αγανακτεί και τιμωρεί τους φταίχτες διά της ψήφου.

Παραδοσιακός λαός ο νεοελληνικός. Όπως τα βρήκε και όχι όπως θα τα φτιάξει. Κόμματα μπαίνουν στην βουλή, κόμματα θα ψηφίσει. Πιπιλάει την καραμέλα της «δύναμης του λαού» αλλά δημοσκοπήσεις με τους 3.000 ερωτώμενους είναι αυτό που ακούει. Έβαλε άγχος τώρα αυτός ο λαός αν τα κόμματα θα είναι πέντε ή θα είναι έξι στην Βουλή και αναρωτιέσαι αν ήταν μόνο ένα θα άλλαζε τίποτε; Όχι βέβαια, εφόσον το εκλογικό σύστημα είναι φτιαγμένο έτσι που δεν έχει καμία σημασία να γίνονται ψηφοφορίες μέσα στην Βουλή. Το θέμα είναι να υπάρχουν αρκετοί για να ησυχάζει ο λαός ότι έχει τον «δικό» του μέσα. Λες και ο δικός του θα είναι εκεί όταν θα καίγεται, θα πνίγεται, θα θρηνεί. Ο λαός δεν έχει ακόμη καταλάβει ότι ο «δικός» του έχει γίνει «δικός» τους από την ώρα που μπήκε στο ψηφοδέλτιο.

Απίστευτος λαός αυτός εδώ. Δεν πιστεύω ότι η ελπίδα τον κάνει να φέρεται κατά αυτόν τον τρόπο στις προεκλογικές περιόδους. Μοιάζει με άνθρωπο σε κώμα που μόνο κατά το δημοκρατικό δικαίωμα του «εκλέγειν» ξυπνά και κατά το ζωτικό δικαίωμα του «ζειν» σιωπά.

Η άνοδος των βαρβάρων

Δεν ένιωσα ούτε στιγμή θλίψη όταν οι βίλες κυκλωνόταν από τις φλόγες. Κατα βάθος παρακαλούσα να δω όλα τα τερατουργήματα των νεοελλήνων να γίνονται στάχτη. Να γίνει μολότοφ η φωτιά και να μην αφήσει τίποτε όρθιο από οικισμούς που ξεφύτρωσαν στο πουθενά και που θέλουν να με πείσουν, όλοι οι συνένοχοι, ότι είναι νόμιμοι. Αντιθέτως σε αυτή την χώρα, που οι θεοί έχουν αφήσει εδώ και αιώνες, ο τσοπάνης την πλήρωσε πάλι με τα 500 πρόβατα, οι ελαιώνες των ντόπιων που βλέπεις ότι είναι εκεί, από τον κορμό του δέντρου, για πάνω από 60 χρόνια και αυτή η γη των πεύκων και των πουλιών, των αλεπούδων και των λαγών, της πραγματικής χώρας που καταπατούν δίποδα ανελέητα για να κοκορευθούν στο γραφείο ότι έχουν και «βίλα».

Κατάλαβα αυτές τις ημέρες πώς διαχωρίζεται το νόμιμο από το ηθικό. Το νόμιμο λέγεται «Οικισμός» και το ηθικό «Χωριό», λέξη που δεν ακούστηκε από κανέναν κάτοικο, ρεπόρτερ της κακιάς ώρας και πολιτικό παράγοντα αυτές τις τελευταίες ημέρες. Ξεκαθάρισε με την μία γιατί στο ολοκαύτωμα της Πελοποννήσου κάηκαν άνθρωποι. Κανείς δεν καίγεται για την γη που ουσιαστικά δεν του ανήκει. Έμαθα ότι βάρβαροι χάραξαν δρόμους και τράβηξαν καλώδια με το έτσι θέλω για να έχουν ένα εξοχικό για το Σαββατοκύριακο και μία δικαιολογία για τα αυτοκίνητα των 5,000 κυβικών. Ανακάλυψα τέλος ότι άλλο το «σπίτι» και άλλο οι «κατοικία». Για το πρώτο σκοτώνεις, για το δεύτερο απλά κόβεις μία επιταγή στον δημόσιο λειτουργό που θα σου την νομιμοποιήσει

Από την άλλη πλευρά, τα άθλια ανθρωπάκια της πολιτικής βρήκαν το έδαφος που τους ταιριάζει για να κάνουν τις προεκλογικές δηλώσεις τους. Η καμμένη γη ήταν πάντα το κατάλληλο σκηνικό για τους γελοίους. Αμέσως θυμήθηκα την συνάντηση των πολιτικών αρχηγών των Δεκέμβρη του 2008 όταν καταλάβαιναν ότι η οργή θα τους πάρει και θα τους σηκώσει. Με τη μία υπήρξε σύμπνοια και κοινές δηλώσεις. Προχθές όμως δεν είχαν να φοβηθούν τίποτε. Έφτιαχναν ήδη τους νέους «οικισμούς» που θα κοσμήσουν την Πεντέλη, τον Μαραθώνα και τον Κιθαιρώνα με «κατοικίες» πολλών τετραγωνικών και ορόφων καθώς και την ολοκλήρωση του βόθρου της Αττικής με το όνομα Γραμματικό που πλέον δεν έχει να μολύνει τίποτε τριγύρω. Αυτές οι ψήφοι έχουν αξία και όχι αυτές των πραγματικά καμένων Ελλήνων.

Θυμήθηκα τα αγροτικά και τα φορτηγά ιδιωτών από όλη την Ελλάδα να κατηφορίζουν προς την Πελοπόννησο για ένα φορτίο τροφή για τα ζώα, με ρούχα και κουβέρτες για τους Έλληνες της λησμονιάς και τώρα μέσα από την οθόνη βλέπω ότι τα ρούχα στις κρεμάστες μιας μισοκαμμένης κατοικίας ήταν περισσότερα από τα δέντρα στο απέναντι βουνό. Ούτε την βοήθειά μας δεν έχουν ανάγκη αυτοί οι νεοέλληνες. Θα μείνει μόνο η φωνή του 26χρονου που μπήκε μέσα στο μαντρί να σώσει τα ζωντανά του και κατέρρευσε όταν δεν μπόρεσε να τα σώσει όλα.

Συγνώμη που δεν λυπήθηκα για τους «νεοέλληνες» που δεν θα έχουν πλέον θέα από τα μπαλκόνια των «κατοικιών» τους στους «οικισμούς». Άλλωστε σε λίγα χρόνια θα μπουν σε σχέδιο πόλης και θα κοντράρονται για το ποιος έχει μεγαλύτερο πάρκινγκ για τα τέσσερα αυτοκίνητα της οικογένειας. Μόνο οι ήσυχοι επώδυνοι θάνατοι των δέντρων και των ζώων θα μας αποδεικνύουν ότι αυτή την γη την κλέψανε, την χωρίσανε και την κάψανε νομίμως και νεοελληνοπρεπώς.
.
Φώτο: grlove.com

Η Αυτοκρατορία των Γιγαντάκων

Η ελληνική κοινωνία τις τελευταίες ημέρες παρακολουθεί αποσβολωμένη (για μια ακόμη φορά) τα τεκταινόμενα με τους γιγαντάκους και πέφτει από τα σύννεφα (για μια ακόμη φορά). Παρακολουθεί σοβαρούς δημοσιογράφους(;) να δίνουν βήμα σε επιχειρηματίες(;) με μπράβους και συμβόλαια θανάτου (για μια ακόμη φορά). Βλέπει σοβαρούς δικηγόρους να αναλύουν το δίκιο του πελάτη τους (για μια ακόμη φορά). Αναρωτιέται πώς ξεκινάς από το χωριό σου ξεβράκωτος και γίνεσαι γιγαντάκος σε κάμποσα χρόνια (για μια ακόμη φορά). Περιμένει από τη δικαιοσύνη τη λύση (για μια ακόμη φορά).
Αφού συμβαίνουν και πάλι για μια ακόμη φορά και αφού μέχρι τώρα δεν έχει σπάσει το κεφάλι της πέφτοντας από τα σύννεφα κάθε μέρα, το παίρνεις πια απόφαση και λες ότι αυτή είναι η κοινωνία και έτσι είναι η κατάσταση λόγω εθισμού. Απλά όταν το φαινόμενο είναι πανελλήνιο και γίνεται για ξεκαθαρίσματα χοντρών παιχνιδιών παίρνει άλλη διάσταση. Βλέπεις, παρακολουθώντας αυτά τα μεγέθη ο κάθε ένας ξεχνάει και τα καθημερινά προβλήματα, βούτυρο στο ψωμί των μέσων μαζικής εξαθλίωσης για να βολεύονται οι ανύπαρκτοι γιγαντούλιδες της εξουσίας.
Σε μικρότερη κλίμακα οι γιγαντάκοι κυκλοφορούν ανενόχλητοι επιδεικνύοντας τον πλούτο τους σε βαθμό κακουργήματος. Στην περίπτωση αυτή αναρωτιούνται στα κρυφά μικρές κοινωνίες πως πληθώρα τοπικών γιγαντάκων αγοράζει διαμερίσματα, αυτοκίνητα, και άλλα life style τερατουργήματα με καταιγιστικό ρυθμό; Αλήθεια, εκείνη η κρίση δεν ακουμπάει μισθούς δημοσίου και άλλων ευαγών ιδρυμάτων;
Η μετάλλαξη σε γιγαντάκους παλιών απρόσωπων ανθρωποειδών, εδώ και πολλά χρόνια στην Ελλάδα, έχει μολύνει τα πάντα. Οι πολιτικοί που γνωρίζουν πολύ καλά τις επιπτώσεις της μετάλλαξης γιατί ήταν οι πρώτοι της κοινωνίας των γιγαντάκων, φυσικά και δεν θα λάβουν κανένα ανθρωπιστικό μέτρο. Στο κάτω-κάτω ο κάθε γιγαντάκος της κοινωνίας μολύνθηκε από την αντιγραφή που έκανε όταν έβλεπε τους σωτήρες του να κάνουν δώρα στον εαυτό τους και να απλώνουν το χέρι στον κάθε χριστοφοράκο της κάθε εποχής.
Για να γίνεις γιγαντάκος το πρώτο που πρέπει να γράψεις στα παλαιότερα των υποδημάτων σου (αν έχεις) είναι την κοινωνία και φυσικά τον πρώην συνάνθρωπο, πράγμα που σημαίνει ότι η νοητική κατάστασή σου έχει βλάβη. Φανταστείτε λοιπόν την νοητική κατάσταση εξουσιαστών γιγαντάκων που κρατάνε και την τύχη της πατρίδας στα χέρια τους. Δεν γνωρίζω αν η ανοχή μπορεί να ερμηνευτεί ως συνενοχή, εκείνο που ξέρω είναι ότι οι γιγαντάκοι οιουδήποτε χρώματος εξουσιάζουν τα πάντα δρώντας υπογείως.

Με την πάροδο του χρόνου και την εδραίωση των γιγαντάκων σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας, οι υπόλοιποι μη μεταλλαγμένοι αλλά τρομαγμένοι από την ισχύ αυτής της νέας φυλής έχουν προσαρμοστεί, αυθαίρετα της συνείδησής τους, στον ρόλο του ανθρωπάκου. Οι τελευταίοι κρατούν κάποια από τα στοιχεία του ανθρώπου αλλά είναι πλέον αργά να γυρίσουν τα πράγματα πίσω για να υποστηρίξουν την ανθρώπινη φύση τους. Οι κοινωνίες των ανθρώπων που κάποτε ήταν ο τρόμος και ο φόβος ακόμη και των θεών, έχουν γίνει πλέον κοινωνιούλες που έχουν για εικονοστάσι τώρα πια τα όνειρα που έκαναν κάποιοι με το όνομα Άνθρωποι.

Ξερονήσια

Το ξερονήσι μου δεν έχει θάλασσα, ούτε αγέρηδες. Είναι 100 τετραγωνικά με τρία υπνοδωμάτια και ξύλινα πατώματα. Έχει πόρτα ασφαλείας και παράθυρα που βλέπουν στην απέναντι οικοδομή. Σ’ αυτό το ξερονήσι δεν υπάρχουν σύντροφοι αλλά ούτε και καταναγκαστικές εργασίες. Δεν με έφερε καράβι εδώ αλλά η επιμονή μου να μην υπογράψω το χαρτί που θα με “έβαζε” στα πράγματα και θα σταματούσε το μυαλό μου να ανάβει πυροτεχνήματα ενάντια στο μαζικό εξευτελισμό του Νεοέλληνα. Η αυτοεξορία μου δεν θα γραφεί ως ιστορικό ντοκουμέντο και ο επαναπατρισμός έχει φύγει για πάντα από τα όνειρά μου. Η χώρα που με γέννησαν η μάνα και ο πατέρας μου ήταν εν τέλει ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης Είχα το νούμερο του ΑΦΜ, είχα την καταγωγή “αριστερή” και δυστυχώς ακραίο πατριωτικό συναισθηματισμό Εν ολίγοις είχα όλες τις προδιαγραφές για να μπω στον φούρνο. Ειδικά από την στιγμή που δεν στεκόμουν για ρουσφετολογικό συσσίτιο στα γραφεία των κομματικών Γκεστάπο αλλά και όταν αρνήθηκα, ως αξιοπρεπής ύπαρξη, να μην γυαλίσω τις μπότες του τάχα αριστερού καριερίστα ταγματασφαλίτη που όριζε την επαγγελματική μου εξέλιξη.

Στο Στρατόπεδο θεωρείς ότι με δημοκρατικές διεργασίες αποφασίζεις εσύ για την λειτουργία του συστήματος. Βλέπεις την ιδεατή ζωή σε οθόνες και όνειρό σου είναι να πρωταγωνιστήσεις μία φορά και εσύ ως πρώτο όνομα σε οθόνες και φυλλάδες. Πληρώνεις ως ηλίθιος το 50% της εργασίας σου που έχει προσδιοριστεί από το σύστημα για το ποια θα είναι και συχνά συντάσεις ομάδες με άλλους ηλίθιους για την ανατροπή του συστήματος ξεχνώντας ότι και η σύσταση ομάδων είναι συνταγματικά νόμιμη από το σύστημα για το σύστημα. Πριν γίνεις σαπούνι αφήνεις στο ταμείο παρακαταθηκών τα παιδιά σου τα οποία μεγαλώνεις με τις προδιαγραφές να λιπαίνουν σωστά την μηχανή του συστήματος. Ως ηλίθιος δοξάζεις τη μοίρα που σε γέννησε σε αυτό τον άγιο τόπο και που έφερες το “Έλληνας” στο διαβατήριο που σε πήγαινε διακοπές με γκρουπ σε άλλα μέρη που τα αναπολείς όταν καταλαβαίνεις (σπάνια) πόσο ηλίθιος είσαι.

Ως ηλίθιος πέρασα από το Στρατόπεδο ως λιπαντής μηχανών αλλά λιποτάκτησα μετά από δεκαετίες. Σκέφθηκα ότι αν ζωή είναι αυτό, τότε η κατάντια ποια είναι; Ένιωσα σαν πέος που μία με “παίζει” το Δεξί χέρι και μία το Αριστερό. Δεν ήμουν τίποτε άλλο από μία εφηβική συνήθεια του Συστήματος να περνάει καλά και μετά να με βάζει στο λερωμένο σώβρακό του. Υπερτίμησα την δική μου ύπαρξη όπως κάθε ηλίθιος σε μία ήδη(από χρόνια) υποτιμημένη χώρα. Και έτσι την έκανα. Βρήκα το ξερονήσι όπως το έφτιαξε ο πατέρας μου, βγαίνω πρωί να εργαστώ για να πληρώνω τους φόρους αυτής της δικτατορικής χώρας μόνο και μόνο για να έχω την ησυχία μου, και στο παιδικό δωμάτιο έχω βγάλει τις κουρτίνες για να δείξω στο παιδί ότι σε αυτή την χώρα ο ήλιος τρυπώνει ακόμη και σε υπόγεια. Ότι μπορεί τα ξερονήσια ,που αρχίζουν να πληθαίνουν από τον Έβρο μέχρι την Γαύδο, σε κάθε πόλη και σε κάθε χωριό, να είναι εν τέλει η πατρίδα που φτιάξαμε για να περιφρουρήσουμε το ελληνικό γενετήσιο δικαίωμά μας. Να είμαστε ελεύθεροι.

Φώτο: Izis