Η χώρα τους

Θέλω μια μέρα να ξυπνήσω σε αυτή εδώ την χώρα και να νιώσω ελεύθερος. Να μην έχω για ένα 24ωρο μία αόρατη θηλιά στον λαιμό και μία πλάκα μαρμάρου στο στήθος μου. Να δω αυτή την χώρα αλλιώς. Πάνε χρόνια που έχω να ζήσω ξέγνοιαστα για μία μέρα. Δεν είναι τα δικά μου άγχη, ούτε η δική μου απαισιόδοξη ψυχή. Είναι οι άλλοι. Αυτοί που σε περιμένουν στην γωνία κάθε πρωί για να σε κάνουν να νιώσεις απόγνωση.
Μία καθημερινή νόμιμη τρομοκρατία πλανάται στην χώρα από όλες τις πλευρές. Δεν κρύβει δυναμίτες σε κατσαρόλες, δεν στέλνει προκηρύξεις, δεν απειλεί την ζωή σου. Δεν θα σου κάνει κανένα άμεσο κακό, αλλά εσύ το ξέρεις από το πρωί που ξυπνάς, ότι κάποιος σήμερα θα κάνει “το θαύμα του” και θα σου στερήσει την ευτυχία του 24ωρου. Δεν προσδιορίζεται σε πρόσωπα αυτός ο τρόμος αλλά σε πράξεις που κρύβουν πίσω τους πρόσωπα. Κράτος παράδοξων αναρχικών η Ελλάδα. Αυτό νιώθω ότι είναι. Ο καθένας θα κάνει αυτό που του γουστάρει, αυτό που είναι στα δικά του μέτρα αδιαφορώντας για το γενικό πρέπει.
«Το έτσι θέλω» και το «είμαι νόμιμος» είναι οι συχνές φράσεις που θα ακούς σε αυτή την απίστευτη αναρχία. Δε μπορείς να αντιδράσεις, δε μπορείς να θέσεις τα δικά σου επιχειρήματα γιατί ναι, αυτό που κάνει είναι νόμιμο, και σε ελεύθερη χώρα ζει για να το κάνει. Διότι δεν μπορείς εσύ να του απαγορέψεις να ξεριζώσει τα 5 δέντρα στην αυλή ΤΟΥ, ούτε να μην γκρεμίσει το πέτρινο δίπατο πατρικό ΤΟΥ, σπάνιας αρχιτεκτονικής. Δεν έχεις κανένα δικαίωμα να πεις στον εργοστασιάρχη ότι η επιχείρησή ΤΟΥ είναι στα όρια προστατευόμενης περιοχής διότι είναι δική ΤΟΥ γη. Ούτε μπορείς να επιπλήξεις τη μάνα που ξεφτιλίζει με λέξεις το παιδί μέσα στο δρόμο, σε μία κατάσταση υστερίας, γιατί είναι δικό ΤΗΣ παιδί. Ούτε το μαλάκα απέναντι που τραβολογά το σκυλί από το λαιμό με βία γιατί είναι δικό ΤΟΥ σκυλί. Ούτε τον δήμαρχο για το μπάζωμα αλάνας γιατί είναι δικιά Του η εξουσία. Ούτε τον ανάγωγο δικηγορίσκο που προσβάλει τη μνήμη ενός παιδιού γιατί είναι η δική ΤΟΥ υπερασπιστική γραμμή. Και η λίστα συνεχίζεται καθημερινά σε απίστευτους χώρους από άγνωστους ανθρώπους με τις κτητικές αντωνυμίες τους στο τρίτο πρόσωπο ενικού αριθμού.
Βρόγχος από το πρωί, γιατί το ξέρεις ότι ο αόρατος εχθρός θα εμφανιστεί και δε θα μπορείς να τον απωθήσεις πόσο μάλλον να τον σταματήσεις. Φταίει το μυαλό ή ίσως πάλι η ψυχή. Η χώρα που αγάπησα καθημερινά φθίνει από αρχόντισσα σε ξεπεσμένη πόρνη που ο καθένας την κάνει ό,τι θέλει, θεωρώντας ότι για όσο του “περνάει”, αυτή θα κάνει τα γούστα του.

Βουλώστε το

Λοιπόν νομίζω ότι είπατε αρκετά. Ή μάλλον νομίζω ότι είπατε αυτά που ήθελαν άλλοι να πείτε. Εγκλωβισμένοι στην απίστευτη ράτσα των κομματόσκυλων, χωρίς κανέναν ενδοιασμό αλλά και χωρίς καμία γνώση επί του θέματος, παίρνετε λεξούλες από πληρωμένα ανθρωπάκια της εκάστοτε εξουσίας, αλλά όλων των προσβαλλόμενων κομμάτων, και τις παπαγαλίζετε. Γράφοντας και εκφράζοντας όλο το μένος έναντι της τάξης των αγροτών, το μόνο που κάνετε είναι να βγάζετε τις μάσκες ενός συστήματος που έφερε την αγροτική κοινωνία σε αυτό ακριβώς το σημείο που είναι σήμερα. Στο τέλμα. Ακόμη δεν έχετε μάθει να ξεχωρίζετε τι είναι αγρότης και τι είναι αγροτοπατέρας. Ακόμη δεν έχετε μάθει να ξεχωρίζετε την λάσπη από την στέρνα, γιατί ούτε λάσπη έχετε δει αλλά ούτε και στέρνα.

Όταν το επιτελείο του συστήματος δίνει εντολή στον πρόεδρο κάθε Αγροτικού Συνεταιρισμού να κατεβάσει τις «ψήφους» (όπως στα προσωπικά τους τηλέφωνα λέγονται οι αγρότες) στο δρόμο, η είδηση που φθάνει σε σας είναι ότι οι αγρότες χορτάτοι, κάνουν τσαμπουκά. Η είδηση όμως που φθάνει στα αφτιά των αγροτών είναι ότι τα λεφτά ήρθαν αλλά ποτέ δεν τα πήραμε στα χέρια μας. Και γιατί δεν τα πήραν στα χέρια τους; Διότι τα Δ.Σ των Συνεταιρισμών σε όλη την Ελλάδα και με το μέγα κομματικό όργανο που λέγεται ΠΑΣΕΓΕΣ βάζουν υπογραφές σε κλειστά υπουργικά γραφεία και μοιράζουν τον παρά σε λογαριασμούς. Τα λεφτά έφυγαν από τα χέρια τους μόνο στα χαρτιά. Οι αγροτοπατέρες που πολλοί συχνά έχουν άμεση σχέση με την τράπεζα των Αγροτών, κρατούν στα χέρια τους και κάποια άλλα χαρτιά: Τους τίτλους ιδιοκτησίας σπιτιών, αγροτικών μηχανημάτων και κτημάτων άλλοτε με νόμιμους και άλλοτε με μαφιόζικους τρόπους.

Ως πιόνια στα χέρια όλων αυτών, οι αγρότες κλείνουν τον δρόμο, με διαταγή πάντα του ανωτάτου οργάνου τους. Φωνάζουν κατά εντολή αλλά για τους δικούς τους λόγους, τους πραγματικούς. Είναι οι φωνές αυτές που λόγω του κομματικού σας DNA δε μπορείτε να ακούσετε. Η λέξη «βοήθεια» που βγαίνει κάθε φορά από το στόμα τους στις εθνικές οδούς δεν είναι για την ποσόστωση, ούτε για τις αποζημιώσεις. Είναι για να σας πουν ότι το παιχνίδι, που είναι στημένο 30 χρόνια στις πλάτες, στον ιδρώτα και στα χέρια τους είναι μεγάλο και πολλών εκατομμυρίων. Ότι, όταν ο αγροτοπατέρας κλείνει συμφωνίες με τους μεσάζοντες, οι μίζες είναι μεγαλύτερες από την σοδειά όλων των αγροτών.
Βουλώστε το λοιπόν, εφόσον δεν μπορείτε να σκεφθείτε. Και κάθε φορά που αντί να βιάζεστε να πάτε στην δουλειά σας, στο σπίτι, στον γκόμενο ή σε διακοπές βγείτε και πιείτε έναν καφέ μαζί τους. Κάντε ένα τσιγάρο και ακούστε αυτά που δεν πρόκειται ποτέ να ακούσετε από κανέναν μεταφορέα ειδήσεων και από καμία κατευθυνόμενη εφημερίδα. Βουλώστε το και ακούστε έστω για μία φορά.

Το δίφραγκο

Πάντα έλεγα ότι ο ήχος της σιωπής είναι κάτι πολύ εξωπραγματικό , κάτι που γράφθηκε με ποιητική αδεία. Ποτέ δεν υπήρχε η απόλυτη σιωπή, μέχρι που την ένιωσα. Μέσα σε αυτό το διαδικτυακό σύστημα που εναποθέτουμε σκέψεις και περιγράφουμε άλλοτε «καλλιτεχνικώς» και άλλοτε άτσαλα, αρχίζω να ακούω τις φωνές σας. Όλων σας. Ακόμα και αυτών που δεν έχουν μπει σε αυτόν εδώ τον ιστότοπο.

Είναι σαν να είμαι ένα βαθύ πηγάδι και ο καθένας σας ρίχνει μέσα ένα δίφραγκο. Ακούω την πτώση και το κουδούνισμα της κατάληξης.
Όσο απρόσωπο και να είναι αυτό το σύστημα επικοινωνίας μας, γνωρίζουμε ο ένας τον άλλον τόσο καλά όσο δεν γνωρίζουμε ανθρώπους που βλέπουμε, ακούμε, αγγίζουμε και μυρίζουμε καθημερινώς. Μέσα σε αυτή την κοινωνία που δημιουργούμε με ψευδώνυμα και ψεύτικα προφίλ, λέμε την αλήθεια στον εαυτό μας κάνοντας, τoν διαδικτυακό συνοδοιπόρο καθρέπτη. Γιατί εσύ που γράφεις και εγώ που γράφω στον εαυτό μας τα εκμυστηρευόμαστε . Και από τον εαυτό σου, ως γνωστόν, δεν κρύβεσαι .Ακόμη και οι γελοίοι εντυπωσιασμοί μας και η έπαρση που νιώθουμε δημοσιεύοντας κάτι που θα χαθεί σε λίγο στην απόλυτη λήθη, δείχνουν την στιγμιαία διάθεση που στον πραγματικό κόσμο εντέχνως την καλύπτουμε.
Έρχονται και εκείνες οι στιγμές που λες: «γιατί να γράψω κάτι, σάμπως θα αλλάξω τίποτα;» Σταματάς για κάμποσες ημέρες και ξαφνικά ακούω πάλι το δίφραγκο να πέφτει. Δεν ξέρεις τι θόρυβο μπορεί να κάνει ένα δίφραγκο σε ένα άδειο πηγάδι.! Ταράζει το ακουστικό νεύρο και μετά αρχίζεις να ακούς. Μετά από λίγο να βλέπεις και να μυρίζεις. Στο τέλος φθάνει και η στιγμή της αφής που σε κάνει να χτυπήσεις φιλικά τον άλλον στην πλάτη ή να τον απωθήσεις σπρώχνοντας. Άλλοτε αυτό που αντιμετωπίζεις είναι μοναδικά αληθινό και άλλοτε μοναδικά ψεύτικο. Αλλά είναι η αλήθεια. Ο ήχος της σιωπής είναι η αλήθεια. Ως τέτοια εκλαμβάνεται και ως τέτοια αντιμετωπίζεται. Μικρή ή μεγάλη μέσα στα «εικονικά» μας σπίτια γεμίζει την ατμόσφαιρα.

Και τώρα που γράφω ακούω δίφραγκα να πέφτουν μέσα μου και είναι σαν τις ευχές, αυτές που κάναμε παιδιά, που τώρα γιγαντώθηκαν και συνάμα συρρικνώθηκαν σε ένα κέρμα, που βγάζει φωνή και που γεμίζει μαζί με τα άλλα την αδειοσύνη του πηγαδιού. Νιώθω ότι είμαι εδώ για να πετάξεις την ευχή σου και να σου ανταποδώσω στα ίσα.

Οι 100 μέρες που δεν άλλαξαν τίποτε

Βασιλιάς με ξύλινο σπαθί και χάρτινη ασπίδα. Δεν είχε καμία προδιαγραφή αλλά χρίστηκε ως καταλληλότερος Ως τέτοιος γνωρίζει πολύ καλά πόσο εκπαιδευμένοι είμαστε στους μπαλκονάτους λόγους. Γνωρίζει επίσης ότι η πολύχρονη εκπαίδευσή μας μάς έχει κάνει να μην δίνουμε μεγάλη σημασία γιατί ενστικτωδώς γνωρίζουμε πού θα καταλήξει η κατάσταση όταν ένας νέος καταλληλότερος θα βρεθεί για να συνεχίσει το πόπολο να ελπίζει και πάλι. Η επανεκκίνηση της ελπίδας είναι ένα καλολαδωμένο μηχάνημα που κουβαλά κάθε Έλληνας στο αιωνόβιο πολιτικό σασί του.
Το χαρτί που παρέλαβε για να διαβάσει είχε το γνωστό ποιηματάκι. Μας είπε ότι δεν χρωστάει σε κανέναν, ότι ο δημόσιος τομέας είναι διογκωμένος, ότι η διαφθορά είναι μεγάλο αγκάθι για την οικονομία. Ξέχασε όμως να μας πει, ότι μάλλον για όλα τα άλλα, η διαφθορά είναι καλή.
Αυτό που δεν έγραφε η βασιλική επιστολή, που έπρεπε να εξαγγείλει, ήταν αυτό που φοβάται να ξεστομίσει. Δηλαδή, ότι πρέπει να γκρεμίσει το κάστρο που έχτισε ο μπαμπάς του όταν εκείνος ως «αρχιτέκτονας» έχτιζε συνειδητά τους στραβούς γκρίζους τοίχους που καλούμαστε κάθε μέρα να μπαλώνουμε και να βάφουμε. Ακριβώς αυτό θέλει να πει αλλά δεν βρίσκει τρόπο να το σερβίρει γιατί ο μπαμπάς έβαλε θεμέλια βαθιά που σε απαίδευτο λαό δεν γκρεμίζονται με τίποτε. Τα θεμέλια έγιναν γερά και αντισεισμικά, παρά την κακή ποιότητα υλικών, με το 90% να συμμετέχει στο «πανηγύρι» και τις άλλες «προοδευτικές» δυνάμεις να χορεύουν στο ρυθμό του βολέματος και της διατήρησης των ποσοστών.
Οικονομικές αναλύσεις και οικονομικές προβλέψεις , υποσχέσεις και φόβοι καθημερινά από τεχνοκράτες και ΜΜΕ (που συμμετέχουν σε ένα παιχνίδι κοροϊδίας) χωρίς να τους ενδιαφέρει τίποτε πέρα από την δική τους βόλεψη και την εξυπηρέτηση των αφεντικών τους. Κανένας από αυτούς δεν αντιμετώπισε ποτέ αυτό το κράτος ως «επιχείρηση» με κέρδη και ζημίες αλλά ως αγελάδα με αστείρευτο «γάλα», αφού πίστευαν ότι τα δανεικά είναι για να καλοπερνάς και να δημιουργείς στρατούς ανεγκέφαλων για την διατήρηση της εξουσίας.
Τα προϊόντα που είναι κερδοφόρα διαχειρίστηκαν από αποτυχημένους επιχειρηματίες για να ρεφάρουν και να κάνουν την μπάζα τους, διαχειρίστηκαν από επαγγελματίες της πολιτικής με μόνο εφόδιο την κομματική ταυτότητα και την αναλγησία. Έτσι ακόμη και σήμερα συμμετέχουν σε ένα παιχνίδι που δεν καταλαβαίνουν αλλά υποστηρίζουν, γιατί απλά είναι εξωνημένοι. Δεν θα αναφερθούμε στον εξευτελισμό της αγροτιάς και της πρωτογενούς παραγωγής, μήπως όμως κάποιος από αυτούς τους φωστήρες μπορεί να καταλάβει την δύναμη της παραγωγής ελαιολάδου; Έναν πωλητή της πλάκας να έστελνες παγκοσμίως θα το πούλαγε χρυσάφι κόντρα τόσο σε όλα τα παιχνίδια προσφοράς- ζήτησης όσο και στα χρηματιστηριακά
Είναι μεγάλος ο κατάλογος που θα έφερνε κέρδη στο «κράτος – επιχείρηση» αλλά εδώ θα μείνουμε, στα θεμέλια, που ποτέ κανένας γιος δεν θα γκρεμίσει γιατί σπούδασε στην ίδια «οικοδομική εταιρία» με τον μπαμπά. Φάνηκε αμέσως ότι και τα καινούρια υλικά που χρησιμοποίησε ο νέος βασιλιάς είναι σαν τα παλαιά. Ανάλγητα, απαίδευτα, βολεμένα και πάνω από όλα κομματοκύωνες που οι έννοιες πατρίδα και λαός αναφέρονται μόνο στους κομματικούς λόγους. Γι’ αυτό, όπως όλοι οι προηγούμενοι, χωρίς δεύτερη σκέψη ορμούν στους ανυπεράσπιστους για την πολιτική τους. Την δεύτερη σκέψη την κάνουν όσοι ενδιαφέρονται και πονάνε για κάτι. Οι ανάλγητοι ορμάνε με την πρώτη.
Πώς μπορείς να γκρεμίσεις έναν στρατό βολεμένων που τους έκανες φανατικούς μικροαστούς μόνο και μόνο για το βόλεμα; Γιατί κοροϊδεύεις ότι θα κάνεις περικοπές στα των δημοσίων υπαλλήλων (στα γρανάζια σου δηλαδή), όταν γνωρίζεις ότι είναι το κύριο πρόβλημα; Δεν καταλαβαίνεις ότι αφού δεν χόρταιναν λάδωμα, όταν τα έπαιρναν κανονικά, τώρα δεν θα τους σταματήσει τίποτε; Στην τελική, έχεις τα κότσια να θίξεις, όχι μόνο τη μονιμότητα, αλλά και τον υπερμεγέθη αριθμό που καλείσαι να πληρώσεις δανειζόμενος;
Το χαρμάνι του 50% καθαροί και 50% βρώμικοι είναι παγκόσμια πρωτοτυπία. Όπως παγκόσμια πρωτοτυπία είναι η υπομονή και η ελπίδα αυτού εδώ του λαού. Λαός ο οποίος γνωρίζει υποσυνείδητα ότι ό,τι κάνεις το κάνεις μεθοδευμένα και με κακής ποιότητας υλικά. Γνωρίζει ότι τα θεμέλια του αυθαιρέτου που «σήκωσε» ο μπαμπάς σου μπορεί να μην είναι γερά αλλά είναι πολυάριθμα. Γιατί μπορεί να είσαι ανούσιος αλλά στα γόνατα του μπαμπά, ως πριγκιπόπουλο, έμαθες καλά το παραμύθι: Λέγοντας την μισή αλήθεια χτίζεις κάστρα απόρθητα ακόμη και στην άμμο.

Θυμάσαι;

Θυμάσαι; Έλεγες ότι θα στεριώσεις σ’ αυτή την χώρα. Έκανες τα πάντα για να στεριώσεις. Μέχρι και το πατρικό του παππού σου στήριξες για να έχουν μεγαλύτερο βάθος οι ρίζες σου. Θυμάσαι; Ξεκίνησες την δουλειά σου και έλεγες θα την κάνεις μεγαλύτερη, θα μεγαλουργήσεις στον χώρο σου. Έβλεπες τα χωράφια που έσφυζαν από εργάτες, αγρότες και έλεγες έχει μέλλον αυτή η χώρα. Οι βιοτεχνίες έπαιρναν νέο προσωπικό και από αυτό έβγαιναν καινούργιοι βιοτέχνες με δικές τους δουλειές. Φεύγοντας για σπουδές ήξερες ότι θα γυρίσεις πίσω για να δημιουργήσεις. Ξεκίνησες κι εκεί κάπου στα μισά άρχισες να βλέπεις παραταγμένες κλούβες με πορτοκάλια να οδηγούνται στην χωματερή. Στοιβαγμένους τόνους βαμβάκι να σαπίζουν μέσα στην βροχή. Οι μικρές βιοτεχνίες αλλά και οι πρώτες βιομηχανίες να μπαίνουν σε πλειστηριασμούς τραπεζών. Κι οι εργάτες να κάνουν ουρές στα γραφεία πρώην λιγδιάρηδων δικηγορίσκων και μηχανικών που πλέον είχαν γίνει βουλευτές κόμματος και αργότερα υπουργοί κυβερνήσεων. Το Δημόσιο ήρθε και στην πόλη σου. Οι άνθρωποι που θυμάσαι να κουβαλούν κλούβες με ντομάτες ή να σου λένε ότι κάποτε θα έκαναν την δική τους δουλειά, με το μάτι τους να λάμπει ακόμη κι αν το μεροκάματο ήταν φθηνό, έγιναν σαν κινούμενα μανιτάρια, συνταξιούχοι στα 45 να ξημεροβραδιάζονται στο καινούργιο φαινόμενο «καφετέρια στις 10 το πρωί».
Θυμάσαι; Η πόλη είχε σπίτια με αυλή και κήπο. Το βουνό πάνω της ήταν πευκόφυτο, τώρα πια μπετόφυτο. Ήταν αργά να φύγεις και απόμεινες να βλέπεις τις μπουλντόζες των ντόπιων να καταστρέφουν ό,τι έμεινε από τον γερμανικό βομβαρδισμό. Διαμέρισμα στον 8ο όροφο με θέση πάρκινγκ. Ακόμη αναρωτιέσαι πώς άνθρωποι που μεγάλωσαν σε αλάνες μπορούν να χωρέσουν την ζωή τους σε 90 τετραγωνικά.
Είχε και μια θάλασσα αυτός ο τόπος. Τώρα την έχουν μόνο για θέα, όσοι τρώνε σε κακόγουστες ψαροταβέρνες που προσφέρουν ψάρι από τον Ειρηνικό, αφού η δική τους έχει μεταλλαχθεί από βιομηχανίες που ξεπλένουν μαζί με τα χημικά και χρήματα πολιτικών του έθνους.
Είχε και ποτάμια που τώρα τα στένεψαν σε ρυάκια φτιάχνοντας φράγματα για να εξάγουν ρεύμα αλλά εσύ πληρώνεις το ρεύμα σαν εισαγόμενο τραβώντας καλλιτεχνικές φωτογραφίες από τα βυθισμένα χωριά που ξεπροβάλλουν όταν τα νερά λιγοστεύουν.
Είχε χωριά στα ορεινά που έβλεπες καπνό από όλες τις καμινάδες των πέτρινων σπιτιών. Που έβλεπες κήπους με μαρούλια και κοπάδια από αιγοπρόβατα να σουλατσάρουν στις βουνοπλαγιές. Τώρα αντί για σπίτια βλέπεις το νέο επιδοτούμενο ξενοδοχείο,«Η στρούγγα», που γεμίζει τις αργίες από κινούμενα μανιτάρια, εγχώρια και εισαγόμενα.
Ο τόπος σου δεν είχε μεγάλους δρόμους. Ο τόπος σου δεν είχε δήθεν χλιδή. Δεν είχε τίποτε από αυτό που σήμερα έχει. Είχε όμως αυτό που την ξεχώριζε. Γι’ αυτό γύρισες. Θυμάσαι; Ήταν ο κόσμος σου.

Φώτο: Κώστας Μπαλάφας

"Άριστα"

Εξετάσεις να δίνεις από την ώρα που γεννιέσαι. Ο σκοπός είναι να είσαι άριστος, σε όλα. Ποτέ η βαθμολογία σου να μην είναι κάτω του τέλειου. Να κοκορευόμαστε όλοι για το σπλάχνο που φτιάξαμε σε μία νύχτα ηδονής. Να μην πάει χαμένη η ηδονή αλλά ούτε και η νύχτα. Να βγαίνεις στο δρόμο με τα εύσημα ενός συστήματος που οι πατεράδες σου το μίσησαν, αν και άριστοι κι αυτοί. Έτσι πάει η δικιά μας ιστορία. Να αγωνίζεσαι σε ένα στάδιο που θέλεις να το εξαφανίσεις, να βάζεις το παιδί σου να αγωνίζεται σε ένα πεδίο μάχης που εσύ πρώτος αναθεμάτισες όταν πέρασες από εκεί.

Σε όλα άριστος. Έτσι μπράβο. Να αποδεικνύεις ότι το φαΐ που τρως, το κρεβάτι που κοιμάσαι και η μπάλα που παίζεις, σου αξίζουν. Τι νομίζεις; Ένα αλισβερίσι είναι η ζωή, για να έχεις πρέπει να δίνεις. Και εφόσον δεν μπορείς να το ανταποδώσεις με χρήμα κάντο αριστεύοντας. Κάνε με περήφανο και το δωράκι θα σου το έχω έτοιμο χρονιάρες μέρες.

Μην τολμήσεις να ρωτήσεις ποτέ αν αυτοί οι βαθμοί σου σού χρειαστούν ποτέ στην ζωή. Μην το κάνεις γιατί θα σου πω ψέματα. Μεγάλα ψέματα που έλεγαν και σε μένα. «Θα έχεις γνώσεις και θα μπορείς με ευκολία να συνεχίσεις τα όνειρά σου». Τα όνειρά σου ξέρω ποια είναι, αλλά θα κάνεις πραγματικότητα τα όνειρα του συστήματος. Ξέχνα τους πιλότους, τους αστροναύτες και τους εξερευνητές. Μάζευε πόντους για το σίγουρο. Γιατί με το σίγουρο θα μπορέσεις να κάνεις κι εσύ παιδιά που θα γίνουν «άριστα» σε αυτό το σύστημα που έχεις ήδη αρχίσει να το μισείς. Έτσι είναι το σύστημα. Φτιαγμένο να το μισείς για να σε καταπίνει. Τώρα θεωρείς τον εαυτό σου γίγαντα αλλά σε 10 χρόνια θα καταλάβεις ότι είσαι ο Κοντορεβυθούλης. Μόνο στα παραμύθια νικά ο «κοντός». Γι’ αυτό σου φτιάχνουμε παραμύθια. Για να εκδικείσαι μέσα από αυτά. Για να νομίζεις ότι νικάς, ενώ η μηχανή που θα μπεις μέσα, έχει ήδη αρχίσει να δουλεύει από εκείνη την νύχτα της δικής μου ηδονής. 

Γιατί μπορεί να σε καμαρώνω, αλλά κάθε φορά που μου φέρνεις αυτό το «Άριστα» νιώθω ότι λαδώνω  τη μηχανή που θα σε κάνει ίδιο με εμένα. Κι εγώ δεν θέλω να γίνεις ίδιος με εμένα. Μέσα βαθιά μου είναι στιγμές που εύχομαι να δω μηδενικά να παρατάσσονται στον βαθμολογικό πίνακα του συστήματος που σε έβαλα. Να σπάσει αυτή η αλυσίδα της διαιώνισης των «Άριστων». Να ήμουν έτσι εκπαιδευμένος που να σου πάρω το μεγαλύτερο δώρο για το «Μηδέν» σου. Να είχα την λεβεντιά να σε καμαρώσω την στιγμή που θα μου πεις ότι θα γίνεις εξερευνητής, πιλότος, αστροναύτης ξέροντας ότι τουλάχιστον το δικό σου όνειρο έχει μηδενικές βάσεις. Γιατί, αν και δεν στο είπα ούτε θα στο πω ποτέ, τα όνειρα που βγαίνουν αληθινά από το «Μηδέν» ξεκινάνε.

Ανάλυσέ τους

Η ηλικία σας κυμαίνετε από 40 μέχρι 55 χρόνων. Είστε όλοι αυτοί που μας έλεγαν οι μανάδες μας να μην γίνουμε ποτέ: Μέτριοι. Μια παρέα από σπασικλάκια, βλαχαδερά και από κολεγιόπαιδα τρίτης κατηγορίας. Θέλατε να ζήσετε το αμερικάνικό σας όνειρο με ροζ δερμάτινη γραβατούλα, με γυαλάκια που θυμίζουν καθηγητάκο της παπαγαλίας ενώ στην παρέα σας οι εκπρόσωποι του γυναικείου φύλου είναι κάτι μεταξύ μυξοπαρθένας και κομπλεξικής ανέραστης 50αρας (το κομμωτήριο δε σε κάνει γυναίκα, μην ξεμαλλιάζεσαι άδικα).

Είστε οι κρίμα της ιστορίας. Βάλαμε στο τιμόνι της ελπίδας ό,τι χειρότερο μπορούσε να βγάλει η γενιά σας. Σας παρακολουθώ μέρες τώρα. Το στήσιμο του κορμιού σας μαρτυρά ότι δεν παίξατε ποτέ. Δεν ξέρετε να κρατάτε τον κορμό σας ίσιο γιατί ακόμη περιμένετε την φάπα να σας έρθει ξαφνικά στο σβέρκο. Ο πολιτικός σας λόγος προδίδει ότι στην ζωή αυτή μόνο αντιγράφατε τον μάγκα του σχολείου. Σαν να σας βλέπω μπροστά στον καθρέπτη κρυφά να παίρνετε το ύφος του ηγέτη και να λέτε αρλούμπες, από αριστερά και κέντρο, κλεμμένες. Το βλέμμα σας ποτέ δεν κοιτά ευθεία, πάντα γυροφέρνετε τα μάτια σας γιατί ούτε ψεύτες σωστοί δεν μάθατε να είστε. Όταν «στριμώχνεστε» έχετε όλοι την ίδια αντίδραση: σφίγγετε το στόμα και μισοκλείνετε τα μάτια βγάζοντας από το στόμα σας μία άναρθρη κραυγή που προσβάλει τον συνομιλητή σας. Σας έμεινε από το «κάρφωμα» του συμμαθητή στον δάσκαλο. Γλειφτρόνια.

Η παρέα σας έχει και τα βλαχαδερά. Προέρχονται από τον κάμπο και τα βουνά και θα έδιναν και την ψυχή τους στο διάβολο για να φύγουν από την γι’ αυτούς θεωρούμενη μιζέρια. Η μόνη ελπίδα για να φύγουν από τον υποχρεωτικό κάματο ήταν η τοπική οργάνωση στην οποία γίνανε μέλη (για να αποφύγουν το απογευματινό πότισμα στα χωράφια) και μετά νόμισαν ότι με ένα κουστούμι και με ένα καλό πλύσιμο θα μπορούσαν να βγάλουν από πάνω τους την σφραγίδα του «Ντόπιου ελληνικού κρέατος». Η παρέα των σπασίκλων τούς χρησιμοποιεί σε πόστα που παίζουν τον οικείο ρόλο του τσοπανόσκυλου. Γαβγίζουν, μαζεύουν το κοπάδι, δεν δέχονται ξένο στα μέρη τους και κάθονται σούζα στο σφύριγμα του αφεντικού-μαμάκια.

Οι αιώνιοι εχθροί σας δεν είναι κομματικοί. Βρεθήκατε εκεί γιατί ήταν πιο εύκολο να γίνεις «σοσιαλιστής» απ’ ότι δεξιός (δεν είχατε πρόγονο ανάλογο) και απ’ ότι αριστερός (δεν είχατε ανάλογο δείκτη νοημοσύνης). Οι εχθροί σας είναι αυτοί που ξέρουν τι κουμάσια είστε. Δηλαδή, όλοι αυτοί που δεν σας έπαιζαν γιατί το ποδόσφαιρο και το κυνηγητό θέλει πνευμόνια. Οι εχθροί σας είναι ο πραγματικά εργαζόμενος και σκεφτόμενος λαός. Θα χρησιμοποιήσετε για την εξάντλησή του ό,τι κακό σας έχει παραδώσει η Δεξιά και ό,τι πιο άρρωστο θα φτιάξει το μέτριο μυαλό σας. Θα μεταποιήσετε όποιον νόμο θα σας κάνει πιο άτρωτους και θα εκμεταλλευτείτε την σχέση που είχαν οι μέντορές σας με τα ΜΜΕ όσο κανείς άλλος στην νεότερη ιστορία της Ελλάδας. Θα γίνετε πάμπλουτοι, πανίσχυροι και παντοδύναμοι. Θα μας ισοπεδώσετε όπως χρόνια τώρα κάνετε από παιδιά στα όνειρά σας. Θα μας φοβίσετε τόσο που θα βρεθούμε σε απόγνωση. Αυτό θα είναι και το πολιτικό σας λάθος. Τα παιδικά τραύματά σας θα σας σπρώξουν να κάνετε αυτό που δεν τολμούσατε να κάνατε για δεκαετίες: Να κλωτσήσετε πισώπλατα τον αρχηγό της γειτονιάς. Και σε αυτή την γειτονιά της μικρής χώρας που τόσο μισείτε, αρχηγός είναι ο καθένας. Θα θυμηθείτε τα νιάτα σας…

Ντροπή μας

Πάλι σημαίες, πάλι συνθήματα. Το «Κάτω ο Φασισμός» να γράφεται σε τοίχους, σε τραγούδια, σε κομματικούς λόγους. Ακόμα και σε ερωτικά ραβασάκια μέρα που’ ναι. Μια φωτογραφία με το τανκ να μπαίνει, μια φωτογραφία με το τανκ να βγαίνει. Γι’ αυτό το τανκ που μπαινοβγαίνει στις ζωές μας ούτε κουβέντα. Οι νεκροί δικαιώθηκαν αλλά οι ζωντανοί βλέπουν καθημερινώς την μπούκα του κανονιού ανάμεσα στα μάτια τους.

Θέλω μία χρονιά να φωνάξουν «Κάτω η Δημοκρατία». Να γραφτεί σε τοίχους και τραγούδια , σε κείμενο διαμαρτυρίας. Βαρέθηκα αυτή την χλιαρή δημοκρατία που μου έχει σβερκωθεί 35 χρόνια. Αν γι’ αυτή είχαμε νεκρούς, να τους ενημερώσω στον Παράδεισο που είναι, ότι τσάμπα πήγαν. Αν είχαν τη ευκαιρία πριν σηκώσουν την γροθιά να δουν σε ταινία τι εστί Δημοκρατία στην Ελλάδα, τότε ίσως σήμερα να είχαν παιδιά κι εγγόνια. Ίσως αν αυτοί ζούσαν η δημοκρατία να έπαιρνε την σωστή της μορφή. Ο φασισμός έφτιαξε ήρωες, η δημοκρατία δούλους. Τόσο άπληστη που δεν σταμάτησε να πατά μόνο στους νεκρούς για να επιβιώσει, συνέχισε να ανεβαίνει στα ανθρώπινα ζωντανά σκαλοπάτια μέρα με τη μέρα. Η ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια κατά την ύπαρξή της δεν έχουν καμία ισχύ.

Τα θύματα της Δημοκρατίας πεθαίνουν ήσυχα. Τρομακτικά ήσυχα. Σε θαλάμους με 20 αρρώστους, σε δυάρια που η κούνια του παιδιού χωράει μόνο δίπλα απ’ το ψυγείο, σε σχολεία Αλκατράζ, σε Πανεπιστήμια φυτώρια βουλευτών και ανέργων, ακόμη και στις θλιβερές καφετέριες που σκοτώνουμε τον χρόνο μας πριν μας προλάβει αυτός. Η ανατροπή του φασισμού θέλει κότσια, η διατήρηση της δημοκρατίας θέλει ρουσφέτι. Και το ρουσφέτι είναι εύκολη υπόθεση. Δεν θέλει ανδρεία, ούτε αίμα. Μόνο υπογραφή. Μία εξευτελισμένη υπογραφή που η δύναμή της σε μεταλλάσσει αυτόματα σε δούλο του κάθε χλεμπονιάρη, του κάθε μέτριου που δημοκρατικά σε κυβερνά.

Για να έχουν δικαίωμα ύπαρξης κόμματα και πολιτικάντηδες έγινε αυτή η Δημοκρατία. Για να μπορεί ο κάθε μέτριος να έχει δικαίωμα κατάχρησης. Οι χούντες και οι βασιλείες μας στέρησαν τους άριστους και μείναμε με τους μέτριους, τους ηλίθιους, τους τεμπέληδες. Μείναμε με αυτούς που το φίλτρο της ιστορίας κράτησε για πέταγμα και εμείς το βάλαμε στην καλύτερα βιτρίνα της ζωής μας. Στην Δημοκρατία μας.
.
.
Φώτο: Misha Gordin

Καλή τύχη, μικρέ μου.

Μικρέ μου, δεν ξέρω αν κατάλαβες ότι από εδώ και στο εξής θα διώκεσαι ποινικά. Το σχολείο για το Κράτος έπαψε να είναι χώρος μάθησης και έγινε πια δημόσια υπηρεσία. Έτσι αν τολμήσεις και κάνεις κατάληψη του χώρου θα μπεις στην φυλακή μέχρι και 6 μήνες. Δε μπορούν να σε βοηθήσουν ούτε οι γονείς σου πλέον διότι θα διώκονται κι αυτοί για παραμέληση εποπτείας ανηλίκου. Μικρέ μου, δεν ξέρω αν το κατάλαβες αλλά από εδώ και στο εξής θα μπεις τιμωρία στον τοίχο με το ένα πόδι ψηλά μέχρι να μάθεις να γίνεις «άνθρωπος» στα μέτρα τους.
Ως μεγαλύτερος θα έπρεπε να σου δώσω συμβουλές να είσαι ένας φιλήσυχος και νομοταγής πολίτης. Ένας ακόμη από τους εκατομμύρια που τρώμε την καταπίεση και την καταστρατήγηση των δικαιωμάτων μας σαν χαπάκι. Διότι πλέον σύμφωνα με τις εισαγγελικές αρχές δεν είσαι μαθητής, είσαι δημόσιο αντικείμενο. Δεν ανήκεις σε εσένα αλλά στην περιουσία του Κράτους.
Με το αιτιολογικό της καταστροφής δημόσιας περιουσίας θα καταλάβεις με τη μία ότι δέκα καρέκλες από μελαμίνη, δύο υπολογιστές από μίζες, τρεις πόρτες από νοβοπάν και πέντε παράθυρα που «έμπαζαν» τους Φλεβάρηδες έχουν πολύ μεγαλύτερη αξία από εσένα. Δεν έχει καμία σημασία αν το έκανες εσύ από μέσα ή κάποιοι άλλοι απ’ έξω. Σημασία έχει ότι η ζυγαριά έγειρε προς την περιουσία. Διότι εσύ μικρέ μου, δεν είσαι περιουσία του ελληνικού κράτους.
Ποτέ δεν ήσουν. Ούτε το 70, ούτε το 80, ούτε το 90, ούτε τώρα. Αναλώσιμο είδος ήσουν για να καλυφθούν θέσεις ανέργων που θα έφερνε τα στατιστικά στοιχεία της χώρας σε αξιοπρεπή θέση. Άλλωστε τα τελευταία 25 χρόνια από μόνος σου πολεμούσες σε φροντιστήρια, σε ιδιαίτερα, σε ξενύχτια απάνθρωπα για την τρυφερή ηλικία των 15 σου χρόνων. Ξέρω ότι κατά βάθος το σχολείο ήθελες, τίποτε άλλο. Γι’αυτό το χτυπούσες, το μάτωνες, το κλείδωνες, για να σ’ ακούσει.
Μικρέ μου, ήρθε η ώρα να πάρεις τις αποφάσεις από μόνος σου. Κανείς πλέον δε μπορεί να σε καλύπτει. Ήρθες λίγο νωρίτερα αντιμέτωπος με τις επιταγές των νόμων, αλλά αργά ή γρήγορα αυτό θα γινόταν. Ξέρεις ότι αν αποφασίσεις να είσαι ένας νομοταγής και φιλήσυχος νέος τα πράγματα θα είναι πιο εύκολα.
Αν αποφασίσεις το αντίθετο τα πράγματα θα αλλάξουν. Γιατί μην ξεχνάς ότι είσαι το μαιευτήριο της κοινωνίας. Αν δεν γίνει αυτό αξιοπρεπές τότε οι κλινικές που ακολουθούν στην ζωή σου θα μετατραπούν σε ψυχιατρικές πτέρυγες γεμάτες καταθλιπτικούς ενοίκους που απλά περιμένουν την πρέζα τους για να κοιμηθούν. Για να μην έρχονται αντιμέτωποι με τη μοιραία διάγνωση ότι δεν ήταν τίποτε άλλο παρά αντικείμενα στοιβαγμένα πίσω από την καλογυαλισμένη δημόσια περιουσία.

Στερέψαμε

Στερέψαμε από ιδέες. Στερέψαμε από θεωρίες. Καταντήσαμε να παίζουμε στα κασετόφωνα του μυαλού μας λιγδομένες κασέτες με τις ίδιες φωνές, τους ίδιους λόγους, τις ίδιες θεωρίες. Ξέρουμε ήδη που θα κολλήσει η ταινία. Είμαστε έτοιμοι να την ισιώσουμε για να την ξανακούσουμε με την ίδια λαχτάρα και με την ίδια βαρεμάρα.

Καταντήσαμε την ζωή μας αγώνα Ολυμπιακού- Παναθηναϊκού. Φανατιζόμαστε με το τίποτε και υπερασπιζόμαστε τους τραπεζικούς λογαριασμούς των προέδρων με φωνές και κωλοδάχτυλα υψωμένα στον αέρα. Μπαίνουμε σε συγκεκριμένες Θύρες και τσαμπουκαλευόμαστε στον δρόμο άνευ λόγο, άνευ αιτία. Απλά για να έχουμε κάτι να πιστεύουμε. Όμως στερέψαμε.

Στην ουρά σαν τα ζώα προς το σφαγείο. Δεν έχουμε όρεξη πλέον ούτε να μουγκανίσουμε. Ξεπερνάμε κουβέντες, συμπεριφορές, φασισμούς της καθημερινότητας γιατί πλέον δεν έχει άλλο το σακούλι των πρώην ονείρων μας. Στα ίδια καφέ, στα ίδια σούπερ μάρκετ, στα ίδια μπαρ, στα ίδια θέατρα, στους ίδιους συλλόγους, στις ίδιες ταβέρνες, στα ίδια κόμματα. Στα ίδια και στα ίδια γιατί στερέψαμε.
Δεν γράφουμε πλέον ιστορία, απλά την διαβάζουμε και συχνά-πυκνά πετάμε στην παρέα την τάδε λεπτομέρεια που θα μας κάνει για λίγο ουσιαστικότερους. Κλέβουμε από το παρελθόν, από τις πράξεις άλλων, από τα όνειρα νεκρών για να κρύψουμε πόσο αόρατοι είμαστε για τον δίπλα. Ζούμε με τις ζωές άλλων γιατί στερέψαμε.

Στερέψαμε κι όμως γεννηθήκαμε με την μήτρα του εγκεφάλου μας γόνιμη. Κάποτε δεν ξέρω πότε, είμαστε γόνιμοι. Ξεχάσαμε όμως ότι για να γεννηθεί η συνέχεια έπρεπε να δεχθούμε μέσα μας το ετερώνυμο. Μα εμείς κλείσαμε τα μυαλά μας, κλείσαμε τις ζωές μας, κλείσαμε τις ψυχές μας, κλείσαμε το πάθος μας και στερέψαμε.