Στερέψαμε

Στερέψαμε από ιδέες. Στερέψαμε από θεωρίες. Καταντήσαμε να παίζουμε στα κασετόφωνα του μυαλού μας λιγδομένες κασέτες με τις ίδιες φωνές, τους ίδιους λόγους, τις ίδιες θεωρίες. Ξέρουμε ήδη που θα κολλήσει η ταινία. Είμαστε έτοιμοι να την ισιώσουμε για να την ξανακούσουμε με την ίδια λαχτάρα και με την ίδια βαρεμάρα.

Καταντήσαμε την ζωή μας αγώνα Ολυμπιακού- Παναθηναϊκού. Φανατιζόμαστε με το τίποτε και υπερασπιζόμαστε τους τραπεζικούς λογαριασμούς των προέδρων με φωνές και κωλοδάχτυλα υψωμένα στον αέρα. Μπαίνουμε σε συγκεκριμένες Θύρες και τσαμπουκαλευόμαστε στον δρόμο άνευ λόγο, άνευ αιτία. Απλά για να έχουμε κάτι να πιστεύουμε. Όμως στερέψαμε.

Στην ουρά σαν τα ζώα προς το σφαγείο. Δεν έχουμε όρεξη πλέον ούτε να μουγκανίσουμε. Ξεπερνάμε κουβέντες, συμπεριφορές, φασισμούς της καθημερινότητας γιατί πλέον δεν έχει άλλο το σακούλι των πρώην ονείρων μας. Στα ίδια καφέ, στα ίδια σούπερ μάρκετ, στα ίδια μπαρ, στα ίδια θέατρα, στους ίδιους συλλόγους, στις ίδιες ταβέρνες, στα ίδια κόμματα. Στα ίδια και στα ίδια γιατί στερέψαμε.
Δεν γράφουμε πλέον ιστορία, απλά την διαβάζουμε και συχνά-πυκνά πετάμε στην παρέα την τάδε λεπτομέρεια που θα μας κάνει για λίγο ουσιαστικότερους. Κλέβουμε από το παρελθόν, από τις πράξεις άλλων, από τα όνειρα νεκρών για να κρύψουμε πόσο αόρατοι είμαστε για τον δίπλα. Ζούμε με τις ζωές άλλων γιατί στερέψαμε.

Στερέψαμε κι όμως γεννηθήκαμε με την μήτρα του εγκεφάλου μας γόνιμη. Κάποτε δεν ξέρω πότε, είμαστε γόνιμοι. Ξεχάσαμε όμως ότι για να γεννηθεί η συνέχεια έπρεπε να δεχθούμε μέσα μας το ετερώνυμο. Μα εμείς κλείσαμε τα μυαλά μας, κλείσαμε τις ζωές μας, κλείσαμε τις ψυχές μας, κλείσαμε το πάθος μας και στερέψαμε.

Εσύ κι εγώ

Η ρυπογόνος ύπαρξή σου δεν καταλαβαίνει ότι η βία που ασκείς δεν εκπορεύεται μόνο από την άρρωστη και βλακώδη κομματική οντότητα που με πάθος υποστηρίζεις.

Σίγουρα ο οσφυοκάμπτης εγκέφαλός σου δεν καταλαβαίνει ότι η καταπίεση και η αδικία μπορούν να γεννήσουν βία. Δεν θα μιλήσουμε εδώ για τους βίαιους που στήνουν τα αφεντικά σου με ηχηρά ονόματα για να κάνουν τα παιχνίδια τους. Εδώ θα μιλήσουμε για σένα και για μένα.

Δεν ζήτησα τίποτε, για να μη χάσω την πατρογονική εστία μου πληρώνω τα πάντα όπως τα ορίζει ο κάθε κλέφτης που επιλέγεις για κυβερνήτη.

Δεν απαίτησα τίποτε, όταν με ξεφτιλίζεις στις ουρές των δημόσιων μπορντέλων που δημιούργησες ασκώντας βία ακόμη και στην τελευταία τελεία της υπομονής μου.

Τίποτε δεν κάνω όταν βιάζεις το μυαλό μου και το μυαλό των παιδιών μου με την καθημερινή πρακτική σου στους δρόμους και στην κοινωνία.

Πήρες όλα τα δικαιώματα και δεν έχω κανένα.

Εσύ κι εγώ. Μόνο δυο άνθρωποι με διαφορετικές αντιλήψεις που ο ένας ασκεί βίαια την εξουσία που του παρέχει η ελευθεριότητα στον άλλον.

Αλήθεια σκέφτηκες ποτέ ότι η υπομονή δεν είναι ανεξάντλητη και έχει ένα τέρμα;

Πριν σου πω τι μπορεί να κάνει μια εξαντλημένη υπομονή, άκουσε τούτο.

Την επανάσταση σήμερα δεν θα την κάνει κανένα όπλο και κανένας καταπιεσμένος γιατί η εικονική πραγματικότητα που σου δημιούργησαν σε έκαναν πλειοψηφία. Μην ακούς για πυρήνες και τέτοια άλλα κουραφέξαλα. Αυτά τα κάνουν για να σε τρομάξουν λίγο παραπάνω και να γίνεις πιο πιστός. Να θυμάσαι ότι σε σένα στηρίζονται και θα σε έχουν πάντα στα πούπουλα εφ’ όσον σε αρμέγουν και ακολουθείς πιστά τις εντολές τους. Όμως εσύ γιατί πρέπει να βασανίζεις εμένα;

Τι ζηλεύεις από την διαφορετικότητά μου;

Τα έχεις όλα και δεν έχω τίποτε. Αυτοκίνητα, σπίτια, τράπεζες, life style εσύ το διάλεξες. Το μόνο που σου ζητώ εδώ και χρόνια είναι να σεβαστούμε την ανθρώπινη υπόστασή μας, τίποτε άλλο.

Τι δεν σε βοηθάει να το καταλάβεις; Μήπως εκτός από τη δόση του δανείου πρέπει να σκεφτείς και τον συνάνθρωπό σου;

Σου το λεω μετά βεβαιότητας ότι είσαι η λύση για την επανάσταση. Η αλλαγή στον τρόπο που με αντιμετωπίζεις μπορεί να φέρει τα πάνω κάτω στην κοινωνία. Προς θεού δεν σου μίλησα για το κόμμα σου. Για σένα και μένα μιλάμε.

Η ιστορία θα σε γράψει με λαμπρά γράμματα θα είσαι ο πρώτος επαναστάτης που άλλαξε την κοινωνία, χώρια που θα αρχίσεις να νιώθεις τα αισθήματα να κατακλύζουν τους θύλακες του μυαλού σου. Που ξέρεις μπορεί να πνίξουν και το πρόβλημα του δανείου. Το όνειρό σου να γίνεις ο πρώτος Che με SUV θα γίνει πραγματικότητα. Θα σε βάλουμε εικόνα στα σπίτια μας σαν λυτρωτή.

Πρέπει να το πιστέψεις. Μόνο εσύ μπορείς να κάνεις την επανάσταση.

Για το τέλος θέλω να σου πω ότι πραγματικά δεν θα ήθελες να ξέρεις τι μπορεί να κάνει μια εξαντλημένη υπομονή.

Από τα χαρακώματα

Τώρα καταλάβατε υπουργέ μου ότι έχουμε πόλεμο; Κάθε μέρα έχουμε πόλεμο και κάθε μέρα μετράμε θύματα. Δεκάδες θύματα σκοτωμένα και τραυματισμένα που διπλασιάζονται και πολλαπλασιάζονται, θύματα των αόρατων σφαιρών. Βέβαια έχουμε πόλεμο, χρόνια έχουμε πόλεμο όλοι εμείς που πριν λίγες ημέρες ορκίστηκες να προστατέψεις. Οι πολίτες που εξουσιάζεις δημοκρατικά «σκοτώνονται» κάθε μέρα από τους ελεύθερους σκοπευτές των πολιτικών σας. Θέλετε να μιλήσουμε για θύματα; Αρχίστε να καταμετράτε: Άνεργους, απλήρωτους, συνταξιούχους, αγρότες, εργάτες, ασθενείς σε λίστα αναμονής, 17χρονους που μεταναστεύουν για την δωρεάν σας παιδεία, πολίτες της άγονης γραμμής, 20χρονα που γλείφουν τα κομματόσκυλα για 600 ευρώ, μετανάστες που πάνε τοίχο-τοίχο μη και τους δει το μάτι της δημοκρατίας σας, απόφοιτοι που κάνουν τα πτυχία τους κορνίζα, βιοπαλαιστές που περνάνε την «Δίκη των 6» από δημόσιους λειτουργούς σας. Αν έχουμε πόλεμο αναρωτιόσαστε μέχρι προχθές; Μα σε ποια χώρα ζείτε, υπουργέ μου;

Εδώ έχουμε φτιάξει χαρακώματα, στήνουμε στρατηγικούς χάρτες καθημερινά για αποφύγουμε τις ενέδρες θανάτου που έχει στήσει το Κράτος σας. Υπολογίζουμε πλέον και τα τρόφιμα που θα μας βγάλουν για ένα μήνα στο καταφύγιο του σπιτιού που κινδυνεύουμε να χάσουμε από τις συμμαχικές δυνάμεις σας, τις τράπεζες. Ξέρεις τι είναι να βγαίνεις από το καταφύγιο εν ώρα μάχης και να κρατάς παιδιά στα χέρια σου;

Οι δικοί μας στρατιώτες, υπουργέ μου, δεν κρατούν καλάσνικοφ. Δεν είναι στρατός επίθεσης παρά μόνο άμυνας. Κάθε μέρα και ένα βήμα πίσω κάνουν από τα σύνορα που καταπατάτε καθημερινώς και γλείφουν τις πληγές τους σαν αγρίμια που βάλλονται άνευ λόγου. Στρατιώτες μοναχικοί που τα νώτα τους καλύπτονται μόνο από τοίχο. Δεν έχουν διμοιρίες, δεν έχουν αρχηγό, δεν έχουν υπουργό. Έχουν μόνο πόλεμο.

Όταν λοιπόν δηλώνατε:
«Έχουμε πόλεμο, τα πράγματα έχουν ξεφύγει από κάθε λογική, θα πολεμήσουμε»,
ευχόμασταν αυτό να το λέγατε για αυτούς που τρώνε κάθε μέρα και από μία σφαίρα στην καρδιά.

Ψυχή μικρή

Ριζοσπάστης 8 Οκτωβρίου του 2009: «Ο σκηνοθέτης( Παντελής Βούλγαρης) επιμένει κυρίως να βρίσκεται και να απεικονίζει τις σφαγές που εκτυλίσσονται στα πεδία των μαχών τις οποίες αναπαριστά με δομικά στοιχεία χολιγουντιανής αισθητικής: Αναβλύζον – πέραν του δέοντος – αίμα, εμμονή σε λεπτομέρειες διαμελισμένων σωμάτων υπό τον ήχο επιθανάτιου ρόγχου, παρατεταμένη διάρκεια πλάνων, κατάχρηση της θεματικής επανάληψης, σε βαθμό που κάπου να αγγίζει τα όρια της υπερβολής και ίσως του κακού γούστου, ενώ δε λείπει και …μια ιστορία αγάπης των αντιμαχόμενων πλευρών.»

Μετά από αυτό το άκρως προπαγανδιστικό κείμενο μίας εφημερίδας τι άλλο μπορείς να πεις; Δε μπορείς όμως να σιωπήσεις όταν ένα κόμμα του λαού αντιμετωπίζει τον θάνατο του λαού λες και βλέπει «χολιγουντιανή ταινία».

Φαίνεται ότι η αμερικανική βιομηχανία θεάματος έχει λάτρεις αρθρογράφους του Ριζοσπάστη αφού μπορούν να συγκρίνουν τον θάνατο με τον «θάνατο» με απίστευτη ευκολία. Λες και ο θάνατος των κομουνιστών δεν είναι ίδιος με αυτών των φασιστών. Και όμως, κύριοι της στρατευμένης δημοσιογραφίας, και ο κομουνιστής και ο φασίστας τον ίδιο επιθανάτιο ρόγχο έχουν. Ξέρετε στον Γράμμο δεν έπεφτε κομφετί, έπεφταν σφαίρες. Ξέρετε όταν κάποιοι σχεδιάζουν τον πόλεμο στα χαρτιά κάποιοι τον πραγματοποιούν με τα χέρια τους. Ξέρετε ένας φασίστας και μια κομουνίστρια μπορούν να ερωτευθούν διότι η ζωή δεν είναι ντοκιμαντέρ, δεν κόβεις καρέ και δε μοντάρεις. Η ιστορία είναι προσωπική αλήθεια του καθένα και όχι συλλογική αποδοχή με τις ευλογίες οποιασδήποτε ιδεολογίας. Έχετε μάλλον μπερδέψει πολλά πράγματα εκεί στα γραφεία και στις συνελεύσεις σας. Έχετε παρανοήσει το τι σημαίνει κομουνισμός και τι φασισμός. Όσο και να το διαβάλετε, ο κομουνισμός μία βάση έχει και αυτή είναι ο ανθρωπισμός και η ελευθερία του σκέπτεσθαι. Ο κομουνισμός δεν έχει ανάγκη προπαγάνδα. Όποτε την είχε….καταστράφηκε.

Έχετε πάντως μία ευκολία να γράφετε με την ίδια ευκολία που διαγράφετε. Ένα παράδειγμα θα σας δώσω τώρα από παλαιότερους συναδέλφους σας στο ίδιο προπαγανδιστικό φύλλο το οποίο πειθαρχικά υπηρετείτε: 16 Ιουνίου 1945 τίτλος είδησης : «Η προδοσία του Βελουχιώτη».

«Στο ΚΚΕ δεν έχει κανένας θέση οσοδήποτε ψηλά κι αν στέκει, κι οσοδήποτε μεγάλος κι αν είναι, όταν οι πράξεις του δεν συμβαδίζουν με το κοινό συμφέρον κι όταν παραβιάζεται η δημοκρατική εσωκομματική πειθαρχία.».
Ενημερωτικά και με καθόλου καλλιτεχνική και χολιγουντιανή αισθητική να σας ενημερώσω ότι αυτός δεν είχε επιθανάτιο ρόγχο.

Ήταν απείθαρχος και με ψυχή…βαθιά.

Κάτω τα ξερά σας από το «Όχι»

Δεν ήταν δικοί σας πρόγονοι. Γι’ αυτό μην τρέξετε τις επόμενες ημέρες να βγάλετε από τα κομματικά σας μπαούλα τις γαλανόλευκες και μην γυαλίζετε τους ιστούς. Μην ψάχνετε τα πρωτόκολλα για το πού θα καθίσει ο καθένας από εσάς στις δεξιώσεις που θα χλαπακώσετε τόσο όσο θα έφθανε να ταϊστεί ο πληθυσμός της Αθήνας για όλη την διάρκεια της γερμανικής κατοχής.

Μην κάνετε τον κόπο να μάθετε παπαγαλία τον λόγο που θα σας γράψουν (για άλλη μια φορά) για το τι ήταν το «ΟΧΙ» γιατί αυτή η λέξη δεν μαθαίνεται. Αυτή την λέξη καλά θα κάνετε να μην την ακουμπήσετε ούτε με ένα από τα δειλά και τιποτένια κύτταρα του εγκεφάλου σας. Αυτή την λέξη δεν την αξίζετε. Ούτε οι μεν, ούτε οι δε ούτε και οι παραπέρα. Καλύτερα μάλιστα στις δημόσιες υπηρεσίες το τριήμερο του «εορτασμού» η σημαία να είναι μεσίστια. Θρήνο να ορίζει και όχι γιορτή διότι την χώρα αυτή που σας κανάκεψε χρόνια τώρα την έχετε ξεφτιλίσει.

Το «Όχι» δεν πρέπει να το ξεστομίσουν για πολλοστή φορά οι Yes men. Για ποιο «Όχι» θα μιλήσετε; Για τον γεωγραφικό προσδιορισμό της Νέας Μακεδονίας; Για τον γεωγραφικό προσδιορισμό της Θράκης και του Αιγαίου; Για το «yes» στο σχεδίου Ανάν ή στα μπακαλόχαρτα του Αλμούνια;

Οι πρόγονοι που είπαν «Όχι» δεν γέννησαν παιδιά που λένε συνεχώς «Ναι». Γιατί εκείνο το «Όχι» δεν το είπαν πολιτικοί. Οι πολιτικοί το ’40 το είπαν και το ’44 το ξείπαν. Για να μην αναφέρουμε τους πολιτικούς «άνδρες» της Ελλάδας επί γερμανικής κατοχής. Το «Όχι» για τους Έλληνες κρατάει 69 χρόνια αλλά οι πρόγονοι τους οποίους εσείς μιμείστε το πωλούσαν φθηνά ανάλογα με το τι θα κονομούσαν στην κάθε θητεία τους. Κανένας νοήμων Έλληνας δεν ζήτησε τα τραβηγμένα προς δεξιά και βόρεια σύνορά του πίσω, αλλά κανένας επίσης από αυτούς δεν ανέχεται άλλο ζόρισμα στην αξιοπρέπειά του. Τι νομίζετε ότι είναι το όνομα και το σύνορο; Είναι αυτό που δεν πρόκειται κανένας Yes man να καταλάβει: Συναισθηματικός προσδιορισμός.

Άντε λοιπόν να γιορτάσετε την 4^η Ιουλίου της mama America, την 21^η Απριλίου των ηλιθίων, την 4^η Αυγούστου των ναζιστοθρεμένων, την 25^η Οκτωβρίου των «καλός ο κομμουνισμός αλλά το μπρέργκερ καλύτερο» και οι οικολόγοι να μαζέψετε μαργαρίτες μέχρι το Διεθνές Δικαστήριο να ορίσει ημέρες εορτασμού μειονοτήτων Ελλάδας. Ανδρείκελα δεκαετίες ολόκληρες είσαστε που αλλάζετε κουστουμάκι ανάλογα με τους προσωπικούς σας ήρωες (που δυστυχώς για εσάς) ούτε ένας δεν υπήρξε Έλληνας. Ούτε ένας δεν τόλμησε να πει «Όχι».

Σκοτώσαν τον Μοχάμεντ

Παραλίγο να σιωπήσω. Η συνήθεια του να μην μιλάς για την αδικία που σε πνίγει παραλίγο να με κάνει απάνθρωπο. Με τις κομματικές ιαχές να ηχούν ακόμη στα αφτιά μου και με τα μάτια στραμμένα για το πόσο το νέο φορολογικό νομοσχέδιο θα επηρεάσει το πορτοφόλι μου, ξέχασα να είμαι άνθρωπος.

Σκοτώσαν τον Μοχάμεντ. Τον «έφαγαν» λέει σε ένα υπόγειο υπάλληλοι του κράτους που εγώ πληρώνω. Σκοτώσαν τον Μοχάμεντ και εμείς καθόμαστε να κοιτάμε τα e mail μας και να αλληλοδιαβαζόμαστε σαν να είναι μία συνηθισμένη είδηση ο θάνατος από βασανιστήρια. Σχεδόν μήνα κλείνει νεκρός και δεν έμαθα από καμία επίσημη επώνυμη δημοσιογραφική πηγή αν ιατροδικαστής τον εξέτασε και αν οι συμπατριώτες του είχαν λεφτά για κάσα. Πρώτη είδηση έχουν τα μπούτια της ξανθής βουλευτού αλλά τα αιματώματα από τα ηλεκτροσόκ δεν τα είδα πουθενά. Όχι, δεν είμαι αιμοσταγής, αλλά θέλω να δω πόσες πληγές μπορεί να χωρέσει ένα κορμί αλλόθρησκου. Να δω αν τα μάτια του ήταν κλειστά ή η φρίκη ξεθώριασε και την τελευταία του ευτυχισμένη ανάμνηση από την ξένη χώρα που ήρθε. Να δω αν το δέρμα του είναι λευκό και καθαρό ή σκούρο και άπλυτο όπως τόσων ξένων που τριγυρίζουν «αυθαίρετα» ανάμεσα μας. Να διαπιστώσω ότι ο μελλοντικός θάνατός μου είναι ίδιος με τον παρελθόντα δικό του.

Σκοτώσαν τον Μοχάμεντ από το Πακιστάν Έλληνες πολίτες με τις ευλογίες όλων μας. Και μην ακούσω τώρα αντιδράσεις από κανένα πολιτικό χώρο και από κανέναν πολίτη συμπεριλαμβανομένης και της αφεντιάς μου. Την βλέπαμε την ιστορία που θα πάει. Την είχαμε και σε λέξεις και σε εικόνα και εμείς σιωπούσαμε. Βλέπουμε κάθε λεπτό πως αυτή η χώρα που στηρίχθηκε στους άγραφους νόμους της ελευθερίας και της ανθρωπιάς να μεταλλάσσεται στο ακριβώς το αντίθετο.

Εφόσον λοιπόν θεωρούμε δεδομένο ότι ο βασανισμός μέχρι θανάτου ενός ανθρώπου είναι είδηση για ψιλά γράμματα, τότε πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι στα ίδια καλώδια που έβαλαν την καρδιά του Μοχάμεντ να βάλουν και την δική μας.

Σκοτώσαν τον Μοχάμεντ κι εγώ απλά πληκτρολογώ.

Σε μένα να ορκιστείς.

Σε μένα να ορκιστείς. Σε μένα τον Απλό που κάθομαι στην ουρά του συσσιτίου της ζωής περιμένοντας δεκαετίες με την καραβάνα μου να στάξεις δύο σταγόνες περισσότερες ελπίδας. Στα κόκαλα αυτών που σιώπησαν να ορκιστείς, για να έχεις το δικαίωμα της «δημοκρατίας» σου και να φοράς το κασμίρ κοστουμάκι σου. Έτσι όπως στοιχίζεστε όλοι από τα κομμωτήρια και από τους ραφτάδες, να είμαι μπροστά σας, εγώ ο Απλός, να ορκιστείτε όλοι σας στα γόνατα ότι αν ένας από εσάς τολμήσει ξανά να πληγώσει την αξιοπρέπεια μου να βρει την επόμενη στιγμή σχοινί να κρεμαστεί.

Σε μένα να ορκιστείς, εσύ με το περιποιημένο νύχι και το χρυσό κουμπί στο μανίκι σου, ότι το γράσο από τα νύχια μου που δεν βγαίνει όσο και αν τα πλένω μετά την δουλειά δεν θα γίνει γράσο για την μηχανή του μασήματος σου. Ότι τα γόνατά μου που έχουν φθαρεί μαζί με το 5ετίας παντελόνι μου δεν θα γίνουν, για σένα αυτή τη φορά, σκαλωσιές προσωπικής αναρρίχησης.

Στα άσπρα μαλλιά μου να ορκιστείς που δεν τα φύσηξε κανένας αέρας αλλαγής όταν ήταν ακόμη καστανά. Που είναι τόσο άσπρα πια που με κάνουν αόρατο όταν στήνομαι στο ΙΚΑ για μια εξέταση ούρων. Αόρατο, όταν παίρνω το χαρτάκι της αναμονής για έξι μήνες και μου μένουν μόνο δύο ζωής. Σε αυτούς τους δυο μου μήνες να ορκιστείς, εσύ ο Αθάνατος.

Σε μένα να ορκιστείς που όταν έρχεται εκείνη η παγωνιά δεν βγαίνω να δω τα χωράφια μου απλά περιμένω την αυγή να δω τι έχει αφήσει. Ανοίγω την πόρτα σιγά-σιγά εκείνα τα πρωινά, γιατί στο λέω, η παγωνιά έρχεται κάθε χρόνο, χρόνια τώρα. Στο βιός μου να ορκιστείς, όταν ο μεσάζοντας έρχεται να κάνει παζάρια με τον ιδρώτα μου και με το γάλα του παιδιού μου.

Στην αγωνία μου να ορκιστείς που στα δεκαεπτά μου αρχίζω να μετρώ τα καρφιά που θα βάλω στην εργασιακή μου κάσα, σ’ αυτή που θα με χώσουν μόλις τελειώσω το σχολειό γιατί τα όνειρα, μου είπαν οι παλιοί, είναι γι’ αυτούς που στο τέλος νικιούνται.
Σε μένα να ορκιστείς που μου βγάλαν τα σωθικά μου αφού τα χημικά από την βιομηχανία τα είχαν λιώσει. Αναπηρική σύνταξη στα 42. Στα μωρά μου να ορκιστείς που το μέλλον τους έγινε «φακελάκια» στο ΕΣΥ.
Σε μένα να ορκιστείς που όταν εσύ θα παίρνεις τον πρωινό σου καφέ εγώ θα έχω γυρίσει στο σπίτι με μισή φραντζόλα ψωμί και ένα πάκο απλήρωτος λογαριασμούς. Με ταμείο ανεργίας θα πορευτώ από τα 50 μου μέχρι το τέλος. Έκανα και κάτι εξτραδάκια μοιράζοντας τα ψηφοδέλτιά σου αυτές τις ημέρες. Στο ξημέρωμά μου να ορκιστείς που δε με θέλει ούτε η ζωή, ούτε ο θάνατος.
Στον δικό μου Θεό να ορκιστείς, γιατί ο δικός σου, κοντά δύο αιώνες τώρα, έχει γίνει ο κατήγορός μου, ο τιμωρός μου, ο εχθρός μου.
.
Φώτο: Francesco C.

«Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελάει, πατέρα;»

Γιατί υπάρχουν πολίτες που εκστασιάζονται για έναν πολιτικό; Τι είναι αυτό που κάνει έναν λαό να κόβει και το χέρι του για έναν ξένο; Αυτό που κάνουν οι ψηφοφόροι όταν νικάει το κόμμα τους είναι πολύ περίεργο. Γιατί χαίρονται; Γιατί χορεύουν και γλεντούν λες κι είναι στο γάμο της ξαδέλφης; Τι είναι αυτό που τους κάνει να ξεχνούν τα σημαντικότατα προβλήματα τους και το άμεσο αύριο; Έχουν αναρωτηθεί πότε ήταν η τελευταία φορά που δεν πήγαν για δουλειά το πρωί επειδή ήταν ευτυχισμένοι για τον εαυτό τους;

Έχω χρόνια που δεν παρακολουθώ πολιτικούς και ειδικά κόμματα γιατί από την στιγμή που δεν υπάρχει ιδεολογικό εφικτό υπόβαθρο δεν βλέπω τον λόγο να υπάρχουν κόμματα. Αυτό που παρακολουθώ στις εκλογικές φιέστες είναι ο κόσμος. Τρελαίνομαι όταν οι κάμερες πηγαίνουν επάνω στα πρόσωπα που είναι ακίνητα λες και παρακολουθούν Κουροσάβα. Αμίλητοι να ακούνε αυτά που χρειάζονται μεταφραστή για να κατανοήσεις. Στην επικοινωνιακή σιωπή του λόγου του πολιτικού, ξαφνικά και συγχρονισμένα αρχίζουν οι ιαχές και οι καραμούζες. Η σιωπή κάποιες φορές σταματάει σε άσχετη λέξη, διότι ο πολιτικός δεν είναι και Λυσίας. Π.χ στην λέξη:«εγώ». Τι μπορείς να χειροκροτήσεις στην λέξη «εγώ»; Και όμως οι οπαδοί λες και βρίσκονται σε συναυλία των Iron Maiden χτυπιούνται και χοροπηδάνε. Πετάνε τα μωρά τους στον αέρα μόνο για ένα «εγώ». Φαντάσου τι θα γινόταν αν έκανε το λάθος και έλεγε «εμείς». Τέτοια λάθη όμως δεν γίνονται ούτε από ανόητους.

Μετά έρχεται η στιγμή που ο πολιτικός κατεβαίνει από το πατάρι (τώρα έγινε pontium) και μπαίνει μέσα στο πλήθος. Οι θαυμαστές των Beatles μπροστά τους δεν πιάνουν μία. Γρονθοκοπούνται στην κυριολεξία για να ακουμπήσουν τον «εγώ». Μάλιστα στην τελευταία φιέστα ο «εγώ» παραλίγο να ποδοπατηθεί από το πλήθος. Μάρτυρας η κάμερα. (Ελπίζω να μην το μοντάρουν για να ξαναδώ το επεισόδιο).

Όταν φεύγει ο «εγώ» και μένουν οι οπαδοί στα εκλογικά κέντρα αρχίζουν να χορεύουν. Ο πρώτος χορός είναι ο καλαματιανός και αμέσως ο επόμενος τσάμικος. Η σημαία του κόμματος στο ένα χέρι και το άλλο χέρι να κρατά αυτόν που πριν λίγο είχε γρονθοκοπήσει για να ακουμπήσει τον «εγώ». Ψάχνουν τις κάμερες να «τους τραβήξει» και παίρνουν εκείνο το ύφος του «καβάλα παν στην εκκλησιά καβάλα προσκυνάνε». Στο μισάωρο το γυρίζουν σε ένα εξευτελιστικό ποπ ελληνικό κομμάτι και «σηκώνουν τα χέρια ψηλά για να φθάσουν» δεν ξέρω τι.

Εκεί σταματάει δυστυχώς η λήψη και χάνω πολύ ενδιαφέροντα κομμάτια των νεοελλήνων οπαδών. Θα’ θελα μία κάμερα σε χώρους εργασίας την επόμενη ημέρα. Ειδικά σε δημόσια υπηρεσία όταν οι οπαδοί του «εγώ» ανταμώνουν τους οπαδούς «πρώην εγώ». Την έπαρση στο βλέμμα και τα τσιτάτα: «σας σκίσαμε», «σας φάγαμε», «τώρα θα δείτε πόσα απίδια παίρνει ο σάκος». Αυτά μόνο τα έχω ακούσει αλλά δεν τα έχω σε dvd όπως όλα τα προηγούμενα.

Χρήσιμη η τεχνολογία αυτές τις ημέρες. Μου αποδεικνύει κάθε φορά να μην αμφιβάλω για τα αυταπόδεικτα, ότι δηλαδή ο Δαρβίνος κάπου έκανε λάθος. Ο εγκέφαλος πραγματικά μεγάλωσε ποσοτικά αλλά κατά την εξελεγκτική πορεία μειώθηκε ποιοτικά.

Απολογισμός

Μεγάλωσα αρκετά πια. Είμαι σε αυτή την ηλικία που δεν μπορείς να αλλάξεις πολλά και το να ονειρευτείς, γνωρίζεις καλά, ότι είναι εγκεφαλική συνήθεια ενός αυθόρμητου παλαιού εαυτού. Σε αυτή την ηλικία έχεις σταματήσει να σε ενδιαφέρουν οι προσωπικές αναμνήσεις και ψάχνεις σημαντικότερες που δεν είναι άλλες από τις συλλογικές. Αυτές που συνετέλεσαν να αλλάξουν κάτι προς το καλύτερο σε αυτόν εδώ τον τόπο.

Είναι τραγικό να είσαι μέρος ενός λαού που έχει μείνει στάσιμος, σαν ποτάμι που δεν βρήκε ποτέ θάλασσα παρά έγινε λίμνη και με τον καιρό βάλτος. Μέρος ενός λαού που κλέβει τις αναμνήσεις παλαιότερων γενεών για να δικαιολογήσει τον σημερινό αδικαιολόγητο λόγο ύπαρξής του. Δεν μιλώ για «εθνική υπερηφάνεια» διότι είναι σχήμα οξύμωρο εφόσον η υπερηφάνεια κρίνεται από την πορεία αυτού που την κουβαλά. Η υπερηφάνεια κομματιάστηκε και πουλήθηκε, προσωπικά από τον καθένα μας, σε γκαλερί που εκθέτει τους ατομικούς εξευτελισμούς τού κάθε πλανόδιου «ηγέτη», που ήθελε και θέλει να διαφεντεύει τις αξίες μας. Μιλώ για την συλλογική κατανόηση του τελματώσαμε. Να βάλουμε κάτω τις πλάστιγγες και να ζυγίσουμε τι έχουμε να χάσουμε από την προσωπική μας κληρονομιά για να δώσουμε στην συλλογική, πριν τα σκουλήκια κάνουν πάρτι στα κορμιά μας.

Η πρόταση που ηχεί έντονα στα αφτιά μου, χρόνια τώρα, είναι: «Τι θα κερδίσω εγώ;». Την έχω ακούσει σε καφενεία, σε κομματικά γραφεία, σε διεκδικήσεις, στο super market, στο δρόμο, στα χωράφια, στην δουλειά μου, στην παραλία, στα βουνά, στα χωριά και στις μεγαλουπόλεις. Αντάλλαγμα κέρδους έγινε η αξιοπρέπεια. Κόβουμε επί δεκαετίες τιμολόγια παροχής υπηρεσιών για την πουλημένη συνείδηση μας, για την εθελοτυφλία μας, για το προσωπικό μας κέρδος. Λες κι αν βγάλεις αναίμακτα αυτόν τον χρόνο δεν θα σε βρει τον επόμενο το «τι θα κερδίσω εγώ;» ενός άλλου δειλού που ήρθε η ώρα να κόψει το δικό του τιμολόγιο παροχής υπηρεσιών.

Καμιά οικονομική κρίση δεν πρόκειται να χτυπήσει αυτή εδώ την χώρα. Διότι η Ελλάδα δεν έχει λαό, έχει άτομα. Διότι στην Ελλάδα δεν κόβουμε τιμολόγια πώλησης ή αγοράς αλλά παροχής υπηρεσιών. Και από υπηρέτες αυτή η χώρα άλλο τίποτε. Χωρίς κανέναν ενδοιασμό και με μεγάλη σιγουριά βάζουμε τις υπογραφές μας κάτω από το «Τοις μετρητοίς» σα να μην είναι τίποτε το σπουδαίο. Ή μάλλον δεν είναι τίποτε το σπουδαίο. Το όνομά σου δεν έχει καμία βαρύτητα και το ξέρεις. Σήμερα το βάζεις εδώ, αύριο αλλού. Το όνομα ακολουθεί το έργο σου και από έργο πάσχουμε δεκαετίες. Κληρονομούμε σε αυτούς που θα έρθουν υπογραφές και είναι πραγματικά ειρωνικό όταν κάποτε για μία υπογραφή έπαιξαν κάποιοι το κεφάλι τους. Το «Επί πιστώσει» χάθηκε. Την αξιοπρέπεια την πουλάμε με τη μία. Φθηνά και επικινδύνως επιπόλαια. Δεν έχω να νοσταλγώ τίποτε. Ήρθα, μεγάλωσα και θα φύγω μέσα σε έναν γεωγραφικό χώρο και σε μία ιστορική περίοδο που δεν θα αφήσει τίποτε στους επόμενους παρά μόνο στοίβες κομμένα τιμολόγια καμιάς προσφοράς, μόνο παροχής. Μη ανακυκλώσιμα και άκρως ραδιενεργά.

Μας αξίζει…

Έξι «πολιτικοί» και έξι «δημοσιογράφοι». Ερωτήσεις ανώδυνες και κατευθυνόμενες από τα δημοσιογραφικά κέντρα που τις προωθούν. Κονσερβοποιημένες απαντήσεις που δείχνουν ότι πίσω από τα ανθρωπάκια που διψούν για εξουσία βρίσκονται πάντα τα ίδια μυαλά. Καμία έκπληξη, μόνο το μανικιούρ όλων των αρχηγών ήταν από τεχνίτες με ταλέντο.

Ελάχιστες ώρες πριν μπουν στην πασαρέλα για να αναδείξουν τα σιλικονούχα μυαλά τους και τις ανορεκτικές ψυχές τους, στην Ελλάδα που θέλουν να κυβερνήσουν, 1.500 εργάτες των ναυπηγείων μάθαιναν ότι τον άλλο μήνα δεν θα έχουν μεροκάματο γιατί το Κράτος έκανε το θαύμα του για άλλη μία φόρα και δεν τήρησε την συμφωνία με γερμανικό βιομηχανικό κολοσσό θεωρώντας ότι οι Γερμανοί είναι «φίλοι μας». Το βιομηχανικό κέντρο της Ελλάδας που πουλήθηκε επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ ήρθε και κατέρρευσε επί κυβερνήσεων αντίΠΑΣΟΚ, χρεώνοντας τους Έλληνες πρωί-πρωί με 520.000.000 Ευρώ. Περίπου 1,000,000 Έλληνες ασφαλισμένοι (με το ζόρι από ιδιωτικές ασφαλιστικές) μάθαιναν ότι τα χρήματά τους πήγαν περίπατο αφού ασφαλιστικές εταιρείες που ποτέ δεν ελέγχθηκαν από το Κράτος αλλά που ο νόμος του Κράτους ορίζει εσύ να τις εμπιστεύεσαι, έβαλαν λουκέτο, χρεώνοντας αρχές τις εβδομάδας τους Έλληνες με τουλάχιστον 400.000.000 Ευρώ, πέρα από τους άνεργους που αφήνουν αυτές οι εταιρείες πίσω τους αλλά και πέρα από την κατάρρευση των υπολοίπων εταιρειών που αποτελούν το τραστ των ασφαλιστικών στην Ελλάδα.

Το Κράτος βέβαια έπραξε νόμιμα στην περίπτωση Αγούδημου με την κατάσχεση 5 οχηματαγωγών πλοίων που εξυπηρετούσαν τα νησιά της άγονης γραμμής. Ξέρετε υπάρχουν και εκεί Έλληνες πολίτες οι οποίοι επιμένουν να λέγονται Έλληνες. Αυτοί από εδώ και μέχρι να κλείσει συμφωνία η νέα κυβέρνηση με νέο εφοπλιστή ο οποίος πάλι θα χρωστά της Μιχαλούς στο Κράτος διότι δεν θα ελέγχεται μηνιαίως μέσω μιζών στα κυβερνητικά στελέχη αλλά μόνο κατά την περίοδο εκλογών, θα έρχονται στην Ελλάδα κολυμπώντας ή ίσως είναι καλύτερα γι’ αυτούς να κατευθυνθούν προς Τουρκία μεριά για τις άμεσες ανάγκες τους.

Εν ώρα Debate η Ελλάδα καιγόταν κυριολεκτικώς αλλά ούτε μία ερώτηση δεν έγινε από τους δημοσιογράφους του παρακράτους, παρά μας αφορούσε περισσότερο η βίλα Σουφλιά και βέβαια είχαμε άγχος αν η πράσινη ανάπτυξη θα φέρει καινούργιους αγοραστές σε νησιά και σε λόγγους. Ερωτήσεις πυροτεχνήματα για κουκούλες και μολότοφ, απαντήσεις χωρίς ίχνος ρεαλισμού πίσω από σημαίες και σφυροδρέπανα, άγχος αν ο Τρεμόπουλος θα χριστεί «Σκοπιανός» για να τον “παίρνει” περισσότερο η κάμερα, δηλώσεις να ανατριχιάζεις οι οποίες σε θέλουν να ορίζεις την γη σου «ως Ισραηλινός με εχθρούς γείτονες τριγύρω» και αν το πανεπιστημιακό άσυλο αρθεί θα είναι αντιδημοκρατικό λες και αυτοί που βγαίνουν από εκεί μέσα δεν θα χτυπιούνται καθημερινώς από το γκλομπ της κάθε «δημοκρατικής» εξουσίας.

Χωρίς ίχνος μηδενισμού και χωρίς τάση αφορισμού αναρωτιέσαι αν αυτό τελικά που βλέπεις στο τηλεοπτικό γυαλί είναι το καλύτερο που βγάζει η Ελλάδα. Πρέπει να είναι το καλύτερο εφόσον η πλειοψηφία των πολιτών το έχει επιλέξει. Έτσι δεν παραπονιέσαι γιατί πραγματικά έχεις ό,τι αξίζεις, όπως το αξίζεις και για όσο το αξίζεις.